«ای جمیع امتها»
بررسی و تفسیر مزمور ۱۱۷
نوشته: ح.گ
در این مقاله شما خوانده اید:
مقدمه
۱- تاریخچه دعوت و جهانشمول بودن پرستش یهوه
۲- مزمور ۱۱۷
۳- یک سوال و دو پاسخ!
۴- دو مشکل در دیدن این نمای پرستش جهانی توسط امتها
۵- کار یهوه در آوردن امتها به پرستش خود
۶- دلیل آمدن امتها برای پرستش یهوه
رحمت خدا
راستی خدا
۷- اما در باره ازلی بودن راستی خدا
۸- رحمت و راستی یهوه در بین ما
۹- اما چگونه؟
۱۰- انجیل عیسای مسیح و امتها و سر الهی خدا
۱۱- آخرین سخن
بخش پایانی
آخرین سخن
چنین دورنمایی، برای امروز و اینده، زیبا و قدرتمند است. در دیدن چنین عملی شدن این پیشگویی خداوند ما، مایانی که امروز پرستنده یهوه هستیم با پرستیدن عیسای مسیح، خداوند و نجات دهنده خود، بار دیگر از دو چیز با ما سخن میگوید: عظیم بودن رحمت خدا بر گناهکاران دنیا و ازلی بودن راستی و حقیقت خدا در کلام و فرمایشات خود.
ولی نباید این را فراموش کنیم که با این دورنمای امروز و اینده، با هم ارث شدن با برکات الهی در میراث مسیح مسیولیت و اطاعت خود را به همراه دارد. میتوانیم ساعتها از ساحت پرجلال پرستش امتها سخن بگوییم اما غافل از این باشیم که این امر چه بهایی گزاف را با خود به همراه دارد.
بهای گزاف جفا و ازار و شکنجه و مصیبت در رساندن انجیل به امتها را دارد. طرد شدن را دارد. دل سنگ بودن آنها را دارد. تاریکی که در آن بودند و با خود میاورند. در زیر قدرتی که بودند: قدرت نیروهای پلید شیطانی و آسمان و در زیر خشم و غضب الهی بودن.
امتها برای پرستش یهوه با ایمان آوردن به عیسای مسیح خواهند آمد اما چگونه؟ پولس رسول میگوید، ایمان از شنیدن است، شنیدن پیام انجیل. « ۱۴ پس چگونه بخوانند کسی را که به او ایمان نیاوردهاند؟ و چگونه ایمان آورند به کسی که خبر او را نشنیدهاند؟ و چگونه بشنوند بدون واعظ؟ ۱۵ و چگونه وعظ کنند جز اینکه فرستاده شوند؟ چنانکه مکتوب است که «چه زیبا است پایهای آنانی که به سلامتی بشارت میدهند و به چیزهای نیکو مژده میدهند.» ۱۶ لکن همه بشارت را گوش نگرفتند زیرا اشعیا میگوید «خداوندا کیست که اخبار ما را باور کرد؟» ۱۷ لهذا ایمان از شنیدن است و شنیدن از کلام خدا.» ( رومیان ۱۰ : ۱۴- ۱۷ )
ایه ۱۶ به روشنی از دردهای خدمت مسیحی در آوردن امتها به پرستش یهوه سخن میگوید، دردهایی که انبیاء اسراییل متحمل شدند و دردهایی که کلیسای خداوند از ابتدا متحمل شد. ایمانداران مسیحی در میان میدانهای وحشیانه امتها به دست شیران و حیوانات گرسنه تکه و پاره شدند. ایمانداران مسیحی در شهرهای امتها بر روی سنگفرشها روزها کشیده شدند تا اینکه تمام اعضای بدن آنها تکه و پاره شد. ایمانداران مسیحی در سرزمین امتها سوخته شدند، سنگسار شدند، در چاهها دفن شدند، گرسنه و بیمار و تحقیر و توهین شدند و گمنام و در غربت در سرزمین بیگانه امتها مردند و کسی قبر آنها را پیدا نکرد. در زندانها حلق آویز شدند، با چاقوهای قصابان و سلاخان شیطان تکه پاره شدند، بهای سنگین خدمت انجیل اگر برای صاحب انجیل و خداوند انجیل در این دنیای یاغی و طغیان کرده بر ضد قدوسیت یهوه بود برای کلیسای خداوند نیز خواهد بود: شاگرد از استاد خویش بزرگتر نیست.
اما تمام این مقدسین، تمام این ابرهای شاهدین نگاه خود را نه به امروز بلکه به آن روز پرجلال داشتند. آنها از قوت عظیم رحمت خدا قوت گرفتند و بر راستی ازلی خدا استوار ایستادند و روزی را دیدند که هر زانویی خم شده برای پرستش عیسی و هر زبانی اعتراف میکند که عیسی خداوند است برای تمجید خدای پدر. این آن امید و قدرت آنها بود و این امروز باید امید و قدرت ما باشد. در هر جایی که هستید، در هر سرزمینی که ساکنید که خداوند شما را بر آن مردم مقرر کرده است، آنها را از امتهایی ببینید که مزمور ۱۱۷ در باره آنها سخن گفته است. امتهایی ببینید که سر و راز الهی در باره آنها مکشوف شده است که روزی زانوهای آنها خم خواهد شد و عیسای خداوند را برای تمجید خدای پدر، ستایش و پرستش خواهند کرد: چه شما آن روز را ببینید چه نبینید، این روی خواهد داد.
سوالی که باید از خودمان بپرسیم این است که آیا امروز صبح به این نیت روز را آغاز کرده ایم؟