ما کی هستیم ۳۴
ازلی و ابدی
« خدای ازلی مسکن تست و در زیر تو بازوهای جاودانی است.» ( تثنیه ۳۳ : ۲۷ )
خدا، خدای ازلی و جاودانی است. آغاز و پایانی بر او نبوده و نیست. از اینرو هر آنچه که به او از او در او با او و برای او در ارتباط قرار گرفته ازلی و ابدی خواهد بود. او خلقت خود را موقت و زودگذر خلق نکرد، او آن را چون خود ازلی و ابدی خلق کرد. اما سقوط و نااطاعتی انسان از فرمان خدا که گناه انسان بود که با خود لعنت و خشم خدا و مرگ را به همراه آورد، این ازلیت و این پایداری را خدشه دارد نمود. اما خدا به خلقت خود وفادار ماند. از این زمان تا به زمان بازگشت مجدد به این ازلیت، خداوند دایما در راستای نشان دادن این ازلیت و ابدیت خود در زندگی انسان حرکت نمود. از اینرو در آخرین نوشته یعنی کتاب مکاشفه عیسای مسیح بر یوحنا در آخرین خطوط آن چنین میخوانیم که چون همه چیز بار دیگر نوین و تازه گشت، در آن آسمان و زمین تازه، در آن اورشلیم سماوی، شهر خدا، دیگر شب نخواهد بود و احتیاج به چراغ و نور آفتاب ندارند، « زیرا خداوند خدا بر ایشان روشنایی میبخشد و تا ابدالاباد سلطنت خواهند کرد.» ( مکاشفه ۲۲: ۵ ) فعل «خواهند کرد،» فعل فعال زمان آینده دنباله دار است: تا به ازل سلطنت خواهند کرد. آنها چه کسانی هستند؟ آنها کسانی نیستند جز پیروان مسیح. و امروز این پیروان مسیح بر روی زمین هستند. پس این درست است که چنین برداشت کنیم که زمینیان و موقتی های امروز در مسیح، روزی آن ازلیت و ابدیت گمشده را بازخواهند یافت.
اما الان چه؟ بله ما ازلی و ابدی هستیم اما امروز که خاک زمین را میخوریم و در زیر لعنت آن هستیم و در تلاش و تقلای مقدس زیستن هستیم این ازلیت و ابدیت آینده چه به درد ما میخورد؟
در این دوران، برای عبور از این بیابان تا شهر خدا ما هیچ چیز نداریم به آن چنگ بزنیم و به آن پایدار، مگر سخنان و وعده ها و اعمال شگفت انگیز خدای ازلی چه در گذشته و چه امروز در زندگی ما. بیاییم باور و اندیشه های خودمان را دایما بر این حقایق استوار بداریم که خداوندی را پرستش میکنیم و مطیع هستیم که ازلی و ابدی است. او پادشاه ازلی است ( ارمیاء نبی ۱۰ : ۱۰ ) پس پادشاهی او ازلی است( دانیال ۴ : ۳ )زیرا تخت او ازلی است ( مزمور ۹۳ : ۲ ). او صخره ازلی قوم خود است( اشعیاء نبی ۲۶ : ۴ ) از این رو او نام ازلی به قوم خود داده که هرگز از آنها گرفته نخواهد شد ( اشعیاء نبی ۵۶ : ۵ ) زیرا او آنها را به نجات ازلی نجات داده است( اشعیاء نبی ۴۵ : ۱۷ ). این نجات ازلی او بدلیل وعده ازلی او قبل از آفرینش عالم بود( افسسیان ۱: ۵ ). کمااینکه به نوح وعده ازلی نابود نکردن دنیا را به آب داد( پیدایش ۹ : ۱۶ ) و به ابراهیم و نسل او وعده ازلی داد که آنها را برکت دهد و آنها را برکت سازد و تمام دنیا از آنها برکت یابند( پیدایش ۱۷ : ۱۷ و مزمور ۱۰۵ : ۱۰ ). او برگزیدگان خود را با محبت ازلی و پایدار محبت نمود( مزمور ۱۰۳ : ۱۷ و ارمیاء نبی ۳۱ : ۳ ) او ثابت نمود هر چند روزی کوهها و تپه ها و قله هایی که گویی ازلی مینمایند از بین خواهند رفت اما راههای او ازلی و پایدار است و تا به ابد خواهند ماند.( حبقوق ۳ : ۶ ) و همین خدای ازلی نه تنها در عهد و محبت و پیمان و وفاداری خود ازلی است بلکه در خشم و ویران کردن و تنبیه شریران و فاسدان و مخالفت کنندگان انجیل پسر نازنین او، بر آنها محکومیت و ویرانی ازلی را فرمان خواهد داد.( ارمیاء ۲۳ : ۴ ، متی ۲۵ : ۴۶ ، دوم تسالونیکی ۱ : ۹ و یوحنا ۳ : ۱۸ ).
این خدای ازلی و ابدی این ازلیت را در پسر نازنین خود، عیسای مسیح، بر دنیا مقدر نمود( افسسیان ۳ : ۱۱ ) از اینرو هر آنکس که به او ایمان آورد هلاک نخواهد شد بلکه حیات ازلی را بدست خواهد آورد ( یوحنا ۳ : ۱۶- ۱۷ ، رومیان ۶ : ۲۳ ).
او در این پسر خود چهار ازلیت را برقرار و استوار نموده است:
۱-رستگاری و نجات ازلی( عبرانیان ۹ : ۱۲ ). نجات ما در مسیح موقتی نیست. زیرا خود خدای ازلی ما را نجات داده است و بدلیل فیض او بود و نه اعمال ما.( افسسیان ۲ : ۸- ۹ )
۲-روح ازلی ( عبرانیان ۹ : ۱۴ ). ما قادر به پایداری در پیمان و وعده ها و زیستن در تقدس نیستیم اگر روح ازلی او، روح القدس او، بر ما و در ما ساکن نگردد که گشته است.
۳-میراث ازلی( عبرانیان ۹ : ۱۵ ). آنچه که بر روی زمین به وفاداران و مطیعان مسیح داده میشود موقتی است و چه بسا گاها آنها وعده ها را هرگز نیابند.( عبرانیان ۱۱ : ۱۳ ) اما میراثی که بزودی چون از رود اردن عبور کردند و وارد آن شهر مقدس گردیدند، ازلی ست، پایدار است.
۴- عهد ازلی ( عبرانیان ۱۳ : ۲۰ ). پیمانهای زمینی یا شکسته میشوند یا نقض میشوند یا کامل نمیگردند، اما عهد خدای پدر با ما در مسیح، عهدی ازلی ست و او به تمامی وعده های داده شده خود وفا خواهد کرد. آنچه یهوه با ما در مسیح عیسی بست، عهدی ازلی و جاودانی ست.
ما کی هستیم؟
ما ساکنین زمینیم! موقتی و زودگذر چون مسافران غریبه ای! لیکن اشتیاق و دوستدار شهر آسمانی هستیم، اورشلیم سماوی، آنجا که همه چیز تازه و نوین است و هر چیز و همه چیز ازلی و پایدار و ماندگار؛ یعنی آنجا که خدا و خداوند ما عیسای مسیح برای ابد ساکنند. ما چون چنین شهری را پیش روی خود داریم، روزی را بیهوده بر روی زمین هدر نمیدهیم، در این انجیل ازلی( مکاشفه ۱۴ : ۶ ) نه تنها زندگی میکنیم بلکه آن را بشارت میدهیم و آنانی که در شوق چنین ازلیتی هستند را با خود به این شهر ازلی خواهیم آورد.