loading

کتاب پیدایش
فصل ۸ ایات ۱- ۲۲

در فصل هشتم، طوفان تمام شده است. و در آیۀ ۴ میخوانیم که کشتی نوح بر بالای کوههای آرارات قرار میگیرد. نوح و خانوادۀ او هنوز در کشتی بودند. نوح برای اینکه از موقعیت زمین باخبر شود، ابتدا یک زاغ را بیرون میفرستد. زاغ به کشتی برنگشت، احتمالا به این دلیل بود که زاغ یا کلاغ بر روی اجساد حیوانات یا انسانها می نشستند. پس نوح از کشتی بیرون نیامد. بار دوم یک کبوتر را بیرون فرستاد. طبیعت کبوتر با زاغ فرق میکند. کبوتر اگر جایی خشک پیدا نکند هرگز نمیشیند. پس کبوتر به کشتی برگشت. هفت روز دیگر نوح مجددا همان کبوتر را بیرون فرستاد. و اینبار:” در وقت عصر، کبوتر نزد وی برگشت، و اینک برگ زیتون تازه در منقار وی است.” ( ایۀ ۱۱) پس از این واقعه نوح هفت روز دیگر صبر کرد، آنگاه پوشش کشتی را برداشت و حیوانات را به بیرون فرستاد. تخمین زده‏اند که مدت زمان ماندن نوح در کشتی تقریبا یک سال بوده است. این خود یکبار دیگر نشان ایمان نوح به خداوند خود، یهوه بود. صبر و پایداری نوح به مدت یکسال در آن کشتی، بدون اینکه ناامید شود، کاملا جایی شکرگزاری و تمجید است.
خبر خوش کبوتر که با شاخۀ زیتونی بر نوک او بود، امید زندگی تازه و نجات را به نوح و خانوادۀ او داد. خبر نجات انجیل عیسای مسیح نیز مانند همان برگ زیتون است. صلح و اسایش در انجیل عیسای مسیح است و خوشابحال آنانی که این خبر نجات را، این شاخۀ غنی و پرثمر زیتون نجات را با خود به سرزمینهای دور دست برده و به گوش جانهای ویران شده اما تشنه و منتظر میرسانند.
عمل نوح پس از اینکه از کشتی به سلامت بیرون آمد بسیار زیباست. به دنبال کار خودش نرفت! غُرغُر نکرد! عصبانی نبود! ناامید نبود! بلکه بلافاصله قربانگاهی درست کرد و بدلیل این سلامتی و این نجات خود برای یهوه قربانی شکرگزاری گذارنید. وقتی هابیل برای خداوند گوشت قربانی بعنوان هدیه آورد، نشان ایمان قلبی او به خدا بود. وقتی نوح برای خداوند خود قربانی گذاشت، نشان شکرگزاری برای نجات خود و خانوادۀ خود بود. چند بار ما مسیحیان از مسیح برای نجات او شکرگزاری میکنیم؟ چندبار در قلب خود برای او قربانگاهی میگذاریم و تمام خودمان را تقدیم او میکنیم، بدنهای خود را مانند قربانی نیکو؛ زیرا او ما را از طوفان مرگ ابدی رهایی داده است؟
در آیۀ ۲۱ خداوند چیزی را قید میکند که تا به همین امروز و تا به ابد سندیت دارد و از آن گریزی نیست:” زیرا که خیال دل انسان از طفولیت بد است.” هم داود در مزمور ۵۱: ۵ و هم ارمیا در ۱۷: ۹- ۱۰ و هم پولس رسول در رومیان ۱: ۲۱ این را به ما گفته اند. ایماندار واقعی به عیسای مسیح هرگز از این حقیقت غفلت نکرده و آن را فراموش نمیکند. از اینرو روزانه فیض عظیم خدا را در صلیب مسیح شکرگزار است که چنین گناهکاری را فرزند خود خوانده است.
خدا عهد خود را با نوح تازه میکند و به او میگوید که یکبار دیگر زمین را لعنت نمیکند. این به معنا نیست که زمین در زیر لعنت خدا نیست. زیرا در پیدایش ۳: ۱۷ دیدیم که زمین به دلیل گناه انسان لعنت شد، منظور خدا در این فرمایش این است که دیگر زمین را با طوفان آب لعنت نخواهد کرد. کمااینکه در فصل ۹ آیۀ ۱۱ همین را تکرار میکند. اما لطفا دقت کنید: درست است که خدا فرمود دیگر زمین را با طوفان آب نابود نمیکند، اما کتابمقدس میگوید، در آن روز آخر زمین و هر آنچه هست و آسمانها و هر آنچه که خدا خلق کرد با آتش خاموش نشدنی نابود خواهد شد:” زیرا اینک خداوند با آتش خواهد آمد و ارابه های او مثل گردباد تا غضب خود را با حدت و عتاب خویش را با شعلۀ آتش به انجام رساند. زیرا خداوند با آتش و شمشیر خود بر تمامی بشر داوری خواهد نمود و مقتولان خداوند بسیار خواهند بود.” ( اشعیاء نبی ۶۶: ۱۵- ۱۶ )

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد!