loading

کتاب پیدایش
فصل دوم آیات ۱- ۲۵
این فصل با آغاز روز هفتم آفرینش شروع میشود و کلام میگوید در چنین روزی الوهیم، :” از همۀ کار خود که ساخته بود، آرامی گرفت.”( آیۀ ۲) درس زندۀ این آیه برای انسان این است که ما آدم ماشینی نیستیم یا انسانی که مدام در حال کار کردن باشد. روز و شب و آخر هفته و روز تعطیل و روز تولد و روز عزا! نیاز تامین کردن زندگی و کار کردن یک اصل خلقت است. کار در بافت انسان است کمااینکه خدا آدم را در باغ عدن گذاشت تا کار آن را انجام دهد. انسان باید کار کند این فرمان خدا را کامل میسازد. اما همانطور که خدا روزی را آرام گرفت و دست به کار یا خلقت دیگری نزد. ما نیز باید یک روز در هفته را کاملا از کار فارغ شده و استراحت کنیم. این یک نظم در خلقت است. خدا از ما چنین میخواهد. تلاش مازاد بر برآورده کردن مایحتاج ما بی حرمت کردن به توانایی و قابلیت او در برآورده کردن مایحتاجات ماست.
آیۀ ۷ این فصل جای تمرکز دارد:” خداوند خدا پس آدم را از خاک زمین بسرشت و در بینی وی روح حیات دمید، و آدم نفس زنده شد.” سه چیز در این آیه برای ما برجسته شده است. بدن، روح، نفس. پولس به این اشاره کرده و میگوید:” اما خود خدای سلامتی شما را بالکل مقدس گرداناد و روح و نفس و بدن شما تماما بی عیب محفوظ باشد در وقت آمدن خداوند ما عیسی مسیح.” ( اول تسالونیکیان ۵: ۲۳) اهمیت این مبحث در این نوشتار من نمیگنجد اما باید جای تامل و تفکر را بر روی چگونگی این ترکیب سه گانه و نحوۀ زیستن پاک و مقدس و پیروزمند مسیحی را بر طبق این ترکیب سه گانه برای ما باز کند.
در آیۀ ۸ میخوانیم که خدا باغ عدن را برای جایگزینی آدم خلق شده در آن تعیین نمود. این باغ عدن دقیقا کجا بود، چگونه بود، کسی اطلاع کاملی از آن ندارد. و تمام برداشتها به گونه‏ایی تقریبی میباشد. اما میدانیم که این باغ وجود داشته و تصور و خیال نبوده است، خدا در این باغ درختهای زیبا و خوشنمایی را خلق کرد و در ایۀ ۹ میخوانیم که از جمله دو درخت حیات و درخت نیک و بد که در وسط باغ نهاده شدند.
در آیۀ ۲۸ فصل اول ما از یک توانایی عظیم آدم خلق شده توسط خدا آگاه شدیم:” تا بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بهایم و بر تمامی زمین و همۀ حشراتی که بر زمین میخزند، حکومت نماید.”( ایۀ ۲۶) در این فصل در آیات ۱۵ و ۲۰ دو قابلیت عظیم دیگر آدم و حوا را میبینیم. مدیریت و سرپرستی تمام باغ و نام گذاری تمامی موجودات خلق شده توسط انسان!! وسعت و عمق این توانمندی داده شده از جانب خدا به انسان هرگز نمیتواند در تصور انسانی ما بگنجد اما خدا چنین کرد.
در آیۀ ۱۶ و ۱۷ فرمان و حکم بزرگ خدا را برای آدم داریم:” از همۀ درختان باغ بی ممانعت بخور، اما از درخت معرفت نیک و بد زنهار نخوری، زیرا روزی که از آن خوردی، هر آینه خواهی مُرد.” فرمان واضح و روشن است. از همۀ درختان بخورید از این دو درخت نخورید. اگر از درختهای دیگر بخورید نخواهید مُرد اما اگر از این دو درخت بخورید خواهید مُرد. زیرا درست ” روزی که ” ساعتی که زمانی که از آن بخوری؛” هر آینه ” قطعا، بدون هیچ شک و تردید، خواهید مُرد. در آیات ۲۳ تا ۲۴ خلقت زن را داریم و در آیۀ ۲۵:” و آدم و زنش هر دو برهنه بودند و خجلت نداشتند.” اوج بیگناهی و پاکی و نجابت آدم و حوا را داریم، درست قبل از اینکه آیات بعد، از ورود گناه در ذات انسان سخن بگوید. و خواهیم دید که این پاکی و حّریت و نجابت از بین خواهد رفت.

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد!