loading

 

۱۵- فصل دوم ایات ۳- ۱۱

” ۳پس ای آدمی که برکنندگان چنین اعمال حکم میکنی و خود همان را میکنی ایا گمان میبری که تو از حکم خدا خواهی زیست. ۴یا انکه دولت مهربانی و صبر و حلم او را ناچیز میشماری و نمیدانی که مهربانی خدا ترا به توبه میکشد. ۵و به سبب قساوت و دل ناتوبه کار خود غضب را ذخیره میکنی برای خود در روز غضب و ظهور داوری عادلۀ خدا. ۶که بهر کس بر حسب اعمالش جزا خواهد داد. ۷اما به آنانی که با صبر در اعمال نیکو طالب جلال و اکرام و بقایند حیات جاودانی را ۸ و اما به اهل تعصب که اطاعت راستی نمیکنند بلکه مطیع ناراستی میباشند خشم و غضب. ۹ و عذاب و ضیق بر هر نفس بشری که مرتکب بدی میشود اول بر یهود و پس بر یونانی. ۱۰ لکن جلال و اکرام و سلامتی بر هر نیکوکار نخست بر یهود و بر یونانی نیز. ۱۱ زیرا نزد خدا طرفداری نیست.”

در واقع ایۀ سوم ادامۀ آیۀ دوم همین فصل است که ای انسانی که بر اخلاق نفسانی و شرارت انسان دیگری داوری کرده و آن را محکوم میکنی، اما خودت آن را انجام میدهی: در واقع تو خود زیر حکم خدا یعنی غضب خدا مانند خود آن شخص خطاکار هستی! آیۀ چهارم اشارۀ به فیض یهوه دارد. در واقع به ما، که به سرعت به داوری بر شرارت انسانی میرویم یا اینکه بر انسان ضعیف و غرق شده در گناه داوری میکنیم، میگوید که محبت و فیض بیکران خدا چه بسا آن شخص خطاکار را در زمان معین و مناسب خود به توبه و ندامت کشیده و او را در برابر عیسای خداوند به زانو درآورد؛ پس داوری نکن! پطرس رسول در رسالۀ خود دقیقا همین را تکرار میکند. چرا؟ زیرا هم پطرس و هم پولس روزی از انسانهایی بودند که یکی در گناه میزیسته و خداوند خود را انکار کرد و دیگری ایمانداران به خداوند را جفا میرساند، اما صبر و فیض خدا هر دو را به توبه و بازگشت کشاند. پطرس میگوید:” خداوند در وعدۀ خود تاخیر نمیکند چنانکه بعضی تاخیر میپندارند بلکه بر شما تحمل مینماید چون نمیخواهد که کسی هلاک گردد بلکه همه به توبه گرایند.” ( دوم پطرس ۳: ۹  همچنین نگاه کنید به صبر و تحمل خدا برای انسان گناهکار در: مزمور ۷۸: ۳۸- ۳۹ و حزقیال ۱۸: ۳۲ و رومیان ۱۱: ۲۲ ) آیۀ ۵ تماما رو به افرادی دارد که هنوز دل به عیسای مسیح و انجیل او نسپرده اند، ای کاش آنها خشم و غضب خدا را درک کنند که در روز داوری بر آنها خواهد بود. همین مسیح که روز نخست مانند بره پاک و بی زبان پا بر سلاخانه گذاشت و بر روی زمین آمد تا برای گناه انسان گناهکار بر صلیب مرده و کفاره را بپردازد؛ چون بازگردد مانند شیری غران خواهد آمد و بی شک شراب غضب خود را بر آنانی که به او ایمان نیاورند خواهد نوشانید. و بر هر کس بر حسب اعمالش داوری میکند، بر یهود بر طبق شریعت موس؛ بر مسلمانان بر طبق شریعت قرآن؛ و بر بی خدایان بر طبق وجدان و اعمال آنان. اما خوشابحال آنانی که در صبر و فروتنی خطاها و سختی و جفاها را از جانب چنین انسانهایی برای انجیل مسیح تحمل میکنند( ایۀ ۷ ) زیرا آنان جلال مسیح را شریک خواهند شد. اما آنانی که چشمان روحانی آنان به دلیل تعصب مذهبی بسته شده است: چه مسیحی، چه یهودی، چه مسلمان، چه بودایی و چه … خداوند خشم خود را خواهد ریخت؛ زیرا آنان جلال و عظمت خدا را با استدلالات خود مخلوط ساختند. اما از این گروه ابتدا یهودیان داوری شده و خشم و غضب خدا را خواهند چشید؟ چرا؟ زیرا مسیح بر طبق وعدۀ یهوه به ابراهیم ابتدا برای قوم برگزیده او یعنی اسرائیل امد، آنها او را نپذیرفتند، پس ابتدا آنها داوری خواهند شد و شراب خشم و غضب خدا را خواهند چشید، اگر هنوز به او ایمان نیاورده اند. اما اگر جلال و برکتی برای ایمانداران به مسیح باشد، ابتدا بر یهودیانی خواهد بود که به مسیح ایمان اوردند، سپس بر غیر یهودیان. ایا این به این معناست که من و شما چیزی کمتر از یهودیان ایماندار خواهیم گرفت؟ هرگز! در غیر اینصورت خدا عادل نخواهد بود. کلام میگوید: آنانی که بیرون رفتند و نان مَّن را جمع کردند، بعضی زیاد برداشتند، بعضی کم، اما در نهایت همه یکسان برداشت کرده بودند! چرا؟ ایۀ ۱۱ :” زیرا نزد خدا طرفداری نیست.” تخت شما در جلال مسیح برای شما محفوظ است و تاج شما را حتی ابراهیم نمیتواند بر سر خودش بگذارد!

 

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد!