loading

ما کی هستیم؟( ۱۸)
غیوران انجیل مسیح

غیرت ما به انجیل باید تماما با غیرت مذهبیون و هواداران شریعت که غیرتی متعصب و ویرانگر است متفاوت باشد و هست. آنها هرگز پیام آیین خود را درک نکردند، اما از آن دفاع کردند! هرگز به سوالات خود پاسخ ندادند، اما از شما سوال کردند! کتاب خود را هرگز نخواندند، اما از سوزاندن آن دنیا را به آشوب کشیدند! ۶۰۰ قانون شریعت خود را هرگز نتوانستند کامل اجرا کنند، اما فیض رایگان خدا را برای نجات رد کردند و خداوند صلح را مصلوب ساختند! و همین افراد امروز شما را تمسخر میکنند، خداوندتان را کفر میگویند و ایمانتان را پوچ میدانند.
غیرت مسیحی به انجیل مسیح باید از روی دانش روح و حکمت آسمانی به درک انجیل مسیح در طول و عرض و پهنا و درازای آن باشد نه فقط خرافه؛ مانند یهودیان غیرتمند که پولس روزی یکی از آنها بود:” زیرا به جهت ایشان شهادت میدهم که برای خدا غیرت دارند لکن نه از روی معرفت.” ( رومیان ۱۰: ۲ )
میخواهیم به انجیل مسیح غیرت داشته باشیم باید ابتدا از آن عار نداشته باشیم و آن را با شهامت در جان خود پذیرفته، بر اساس آن قدم برداشته تا بتوانیم آن را با شجاعت بشارت بدهیم. آیا در انجیل نجات بخش مسیح هیچ شرمساری وجود دارد که یک مسیحی نباید با سینه ایی فراخ از آن دفاع کند؟ پولس رسول تقریبا دو هزار سال پیش در نامۀ خود به ایمانداران کلیسای روم مینویسد:” از انجیل مسیح عار ندارم.” ( رومیان ۱: ۱۶ ) وقتی او این نامه را به کلیسا روم مینوشت، هر چند بارها به قصد کشتن او توطئه کرده بودند، به او جفا رسانده بودند اما هنوز بازداشت نشده بود، و در زندان روم تحت مراقبت نبود. اما جالب این است که وقتی همین شخص به زندان افتاد و به آخرین روزهای زندگی خود بر روی زمین نزدیک میشد و صدای پوتینهای مرگ را میشنوید که برای بردن او میایند؛ مجددا همین جمله را اینبار به شاگرد جوان و عزیز خود تیموتائوس تکرار میکند و نه تنها از شاگرد خود میخواهد که نسبت به انجیل عیسای مسیح همین باور را داشته باشد که:” از شهادت خداوند ما عار مدار” ( دوم تیموتی ۱: ۸ ) بلکه خود او نیز یکبار دیگر تکرار میکند:” و از این جهت این زحمات را میکشم بلکه عار ندارم چون میدانم به که ایمان آوردم .” ( دوم تیموتی ۱: ۱۲ ) دنیای امروز به همان اندازه نسبت به پیام انجیل عیسای مسیح، حساس است و آن را بی ربط و پوچ و تهی میداند که دنیای پولس رسول در آن زمان. امروز عصر صنعت و تکنولوژی و قوت اقتدار مغز آدمیست، دیروز عصر خدایان و فلسفه و ماورالطبیعه. در هر دو زمان: چه دیروز و چه امروز، خبر انجیل عیسای مسیح، بنظر میرسد که به دور از باور و درک آدمی است. میپرسند: یعنی چه یک انسان برای گناهان من بمیرد؟ بعد دفن شود، سپس روز سوم از مرگ قیام کند و من با ایمان آوردن به او حیات جاودان و ابدی را خواهم داشت؟ یعنی چه! کاری که پولس رسول در اوج عصر زمان خود در میان خدایان و باورهای فلسفی آن روز، هرگز تحت هیچ شرایطی از بیان آن غفلت و کوتاهی نکرد؛ امروز عین آن وظیفۀ تک تک ماست که همان دیدگاه را نسبت به انجیل مسیح داشته باشیم. زیرا در عین به ظاهر پوچ بودن همین پیام انجیل مسیح بود که خدای خالق، ادونای عظیم، بر اساس پیام همین انجیل رستگاری و غضب را بنا کرد.( اول قرنتیان ۱: ۲۱ ) بله پولس رسول هیچ از انجیل مسیح عار نداشت و عین همین نقطه نظر را به شاگردش میگوید که هرگز عار نداشته باشد. پولس چه دلایلی برای اثبات این حقیقت خود بیان میکند؟ او میگوید: انجیل مسیح، قوت خداست. قوت، نیرو. ببینیم پولس این نیرو و قوت را چگونه میبیند. او در رسالۀ اول قرنتیان میگوید:” زیرا ذکر صلیب برای هالکان حماقت است لکن نزد ما که ناجیان هستیم قوت خداست.” ( اول قرنتیان ۱: ۱۸ ) و در دوم قرنتیان این قدرت را بسط میدهد و میگوید:” لیکن این خزینه را در ظروف خاکی داریم تا برتری قوت از آن خدا باشد نه از جانب ما. در هر چیز زحمت کشیده ولی در شکنجه نیستیم. متحیر ولی مایوس نی. تعاقب کرده شده لیکن نه متروک. افکنده شده ولی هلاک شده نی.” ( دوم قرنتیان ۴: ۷- ۹ ) پولس چگونه میتوانست اینچنین به رغم تمام این رنجها استوار بایستد و زحمت را ببیند، متحیر شود، مورد تعاقب قرار گیرد، افکنده شود؛ اما باز بایستد و نام مسیح را در هر شهر و هر روستا و هر معبدی بشارت دهد؟ زیرا نه قوت انسانی بلکه قوت خدا با او بود، و این قوت خدا در پیام انجیل مسیح نهفته است. پس اگر چنین قوتی با چنین توان و نیرومندی در انجیل مسیح وجود دارد چرا شخص مسیحی باید از آن عار داشته باشد؟ مگر نه اینکه باید با افتخار نام نجات دهندۀ خودش را فریاد بزند؛ زیرا قوت، یهوه نسی با اوست! هللویاه!
خداوند رو به جماعت کلیسا کرده و به آنها میگوید:” کاش کسی از میان این جماعت کلیسا پیش رفته و آن انسانهایی که گمشده و سرگردان هستند را به نزد من بیاورد تا قلب خود را تسلیم من کنند؟” چند نفر از اعضای کلیسا پیش آمده و با شجاعت پیام انجیل مسیح را به میان خیل دشمن برده و از دل سیاه لشکر دشمن عبور کرده و جانهای مشتاق و تشنه را با خود به حضور صلیب مسیح میاورد؟( دوم سموئیل ۲۳: ۱۴- ۱۷ ) کلیسا امروز به چنین غیوران انجیل نیاز دارد. نه فقط خوانندگان و گوش کنندگان انجیل، بلکه غیوران پیام انجیل تا آن را مانند شعلۀ سوزانی به دل سیاه دشمن برده و گمشدگان را راه بخشند.
آیا میخواهید بدانید چنین غیرتی در شما هست؟ کافیست در سه مورد خود را بیازمایید:
ایا نسبت به خدا و فرامین او و مقام و شکوهمندی او غیرت دارید، آن غیرتی که آتش آن دل و جگر شما را میسوزاند وقتی که ساحت مقدس او و نام مقدس او و قدوسیت او در خانه و کار و بیرون لکه دار و بی حرمت میگردد؟ ( مزمور ۶۹: ۹ )
آیا نسبت به آنانی که به کلام خداوند بی اعتنا هستند و آن را فراموش کرده و آن را اهمیتی نمیدهند، غیرت و حرارت نشان میدهید؛ تا به آنان با زیستن مسیحی و اعمال مسیحی خود خلاف این را ثابت کرده و آنان را مشتاق به کلام خدا سازید؟( مزمور ۱۱۹: ۱۳۹ )
عشق و علاقۀ اولیه همواره با غیرت و حرارت همراه است؛ آیا محبت اولیۀ مسیح هنوز در قلب شما شعله ور است؟( مکاشفه ۲: ۴-۵ )

ما کی هستیم؟
ما غیوران به محبت مسیح هستیم. محبتی که در پیام انجیل او آشکارا برای ما بیان شده است. هر چند مسیح را ندیدیم، اما با ایمان چون این محبت مسیح را دریافت کرده و فیض او را قبول میکنیم، چنان محبتی در ما شعله میکشد که گویی شانه به شانۀ او در کنار دریاچۀ جلیل قدم میزنیم. این محبت او به ما و این عدم لیاقت و شایستگی ما برای دریافت چنین محبتی چنان والا و ارزشمند و آسمانی است که در ما غیرتی ایجاد میکند که این محبت و این پیام نجات بخش را هرگز فراموش نکرده و همواره مانند سفیران و سربازان مطیع و آزموده گوش به اجرای فرمان پادشاه هستیم؛ زیرا غیرت پیام محبت و فیض او همواره در ما شعله ور است.

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد!