loading

در انتظار نجات

بررسی مزمور بیست و پنج

بخش دوم( نگاهی به ایۀ پنجم)

نوشتۀ: ح.گ

در ادامۀ بررسی مزمور بیست و پنجم داود، در این بخش به ایۀ پنجم از این مزمور نگاهی خواهیم انداخت. داود در این بخش اینگونه میسراید:۵ مرا به راستی خود سالک گردان و مرا تعلیم ده، زیرا تو خدای نجات من هستی، تمامی روز منتظر تو بوده ام.

در بخش اول بررسی این مزمور با هم دیدیم که چگونه داود بر عبارت “انتظار” سه بار تاکید کرده است. دانستیم که شرایط داود در زمان سرایش این سرودنامه یا مزمور، شرایط بسیار تنگ و دشواری بوده، او در خطر تهدید کشته شدن و تعقیب شائول پادشاه اسرائیل شب و روز نداشت و مجبور بود در غارها و دره ها برای نجات جان خود مخفی شود. دیدیم که در چنین شرایطی داود سه بار و در سه مورد عبارت انتظار را بکار میبرد.

الف- داود میگوید که در انتظار کشیدن از خدا برای رهایی و نجات شرمساری نیست. (ایۀ سوم.)

ب- او دائما در انتظار نجات است( ایۀ پنجم.)

و نهایتا پ- او میگوید او انتظار نجات خداوند را میکشد زیرا در این انتظار کشیدن کمال و راستی خداوند او را محافظت خواهد کرد، یعنی او در ان قدم میزند و در آن زندگی میکند(آیۀ بیست و یکم.)

در این بخش با هم به ایۀ پنجم از این مزمور نگاه میکنیم.

در این ایه داود چنین سروده است: ” مرا براستی خود سالک گردان و مرا تعلیم ده، زیرا تو خدای نجات من هستی، تمامی روز منتظر تو بوده ام.” عبارتی که قصد بررسی آن را دارم، ” خدای نجات من” و ” تمامی روز منتظر تو بوده ام،” میباشد. با کمی دقت و با رجوع با نوشتار زبان اصلی این سرودنامه که عبرانی است، میبینیم که داود در این مزمور سیزده بار نام خدا را بکار برده است. ده بار خدا را با نام “یهوه” خطاب کرده و سه بار با نام” الوهیم.” جالب اینجاست که در این ایۀ پنجم وقتی داود میگوید،” زیرا تو خدای نجات من هستی،” نام خدا در این نوشته، الوهیم، قید شده است. ما میدانیم که این اسم در زبان عبرانی، یک اسم جمع است. هر چند واحد به نظر میرسد اما در معنای اصلی آن مرکب است.

اما صدا کردن نام الوهیم در زمان طلبیدن برای نجات، به عوض صدا کردن نامها و القاب دیگر خدا بارها و بارها در نوشتجات عهد قدیم تکرار شده است.

خروج ۱۵: ۲، “خداوند قوت و تسبیح من است، و او نجات من گردیده است.”

دوم سموئیل ۲۲: ۴۷، ” خداوند زنده است و صخرۀ من متبارک، و خدای صخرۀ نجات من متعال باد.”

مزمور ۲۷: ۹ ،” ای خدای نجاتم مرا رد مکن و ترک منما.”

مزمور ۶۹: ۱۳- ۱۵، “ای خدا در کثرت رحمانیت خود و راستی نجات خود مرا مستجاب فرما.” ( همچنین نگاه کنید به مزمور ۵۱: ۱۴و ۶۲: ۷ )

اما عبارت عبری “نجات” در این ایه در زبان اصلی به گونۀ “ישע” آمده و آن را ” یعسا” میخوانند و به معنای، نجات دادن، رهایی دادن معنا شده است. در زبان عبری از این معنا اسامی” یاشوعا، یشوع،…” را استخراج کرده اند. این اسم و دقیقا به همین معنا در زبان یونانی، ایسوس، ترجمه شده است و ما آن را در  زبان فارسی به مفهوم “عیسی” میدانیم. در واقع اسم عیسی در معنای زبان اصلی آن یعنی ” نجات دهنده.” و عموما معنا به همراه اسم خاص میاید: خدای نجات دهنده. اما وقتی نوشتجات عهد قدیم، با اسم الوهیم خدا عبارت نجات دادن را با هم بکار میبرند و الوهیم را نجات دهنده میشناسند. این چه زمانی برای ما ایمانداران مسیحی معنا پیدا میکند؟ وقتی به معنای اسم عیسای مسیح دقت میکنیم. وقتی عیسی را با مسیح کنار هم میگذاریم، مسیح که به معنای مسح شده و برگزیده شده میباشد، اسم خداوند ما را اینگونه تفسیر میکنیم: عیسی( رهاننده از گناه) مسیح( برگزیده شده)؛ اینگونه به زبان عامی خودمان ترجمه میکنیم: برگزیده شده برای نجات دادن.

جالب اینجاست، وقتی فرشته با یوسف نامزد مریم در نوشتۀ متی و با مریم با نوشتۀ لوقا ملاقات میکند و با هر دوی آنها از تولد پسری صحبت میکند که مریم او را بدنیا خواهد آورد، فرشته به هر دوی آنها نام نوزاد را میگوید.

در متی فرشته به یوسف نامزد مریم در بارۀ مریم چنین میگوید،” و او پسری خواهید زایید و نام او را عیسی خواهی نهاد زیرا که او امت خویش را از گناهانشان خواهید رهانید.” ( متی ۱: ۲۱٫)

در لوقا فرشته به مریم در بارۀ نوزادی که از روح القدس در او بارور میگردد چنین میگوید، “و اینک حامله شده پسری خواهی زایید و او را عیسی خواهی نامید.” ( لوقا ۱: ۳۱٫) این دقیقا به همین دلیل است وقتی که عیسی بدنیا میاید، و شمعون پیر با عیسای نوزاد در معبد ملاقات میکند، نوزاد را در بغل گرفته و چنین رو به خدا میگوید، “ زیرا که چشمان من نجات ترا دیده است.” ( لوقا ۲: ۳۰ ) و کلام خداوند در خصوص کار و خدمت عیسای مسیح چنین پیشگویی میکند، که بخاطر خدمت عیسای مسیح و نهایتا مرگ و رستاخیز او” تمامی بشر نجات خدا را خواهند دید،” (یوییل ۲: ۳۲ و لوقا ۳: ۶)

روسای کهنه و کاتبان رو به مسیح مصلوب با مسخره کردن او چنین میگفتند. ” دیگران را نجات داد و نمیتواند خود را نجات دهد.” ( مرقس ۱۵: ۳۱ ) در این مضحکه کردن آنها یک حقیقت الهی در خصوص عیسی مسیح نهفته است! و در روز پنطیکاست پطرس رسول رو به غریو هیاهوی جماعتی که در معبد اورشلیم جمع شده بودند چنین شهادت داد،( نامۀ اعمال رسولان ۴: ۱۲، ) “ و در هیچکس غیر از او نجات نیست زیرا که اسمی دیگر در زیر آسمان به مردم عطا نشده که بدان باید ما نجات یابیم.” و نویسندۀ عبرانیان عیسای مسیح را ” رئیس نجات،” لقب میدهد. ( عبرانیان ۲: ۱۰) و پولس رسول رو به تمامی آنهایی که هنوز به عیسای مسیح ایمان ندارند چنین مینویسد، ” زیرا اگر به زبان خود عیسای خداوند را اعتراف کنی و در دل خود ایمان آوری که خدا او را از مردگان برخیزانید نجات خواهی یافت.” ( رومیان ۱۰: ۹٫)

در پایان میتوان این استنتاج را از مزمور داود در ارتباط با عیسای مسیح گرفت:

الوهیم خدای نجات دهنده است.

عیسای مسیح نجات دهنده است.

الوهیم، عیسای مسیح است؛ یا عیسای مسیح الوهیم است.

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد!