مرگ و آمادگ= 740; برای آن

گفتگو با آن کس که در بستر مرگ بود

همین چند روز پیش بود.دو شب پیش قبل از ای&#= 1606;که این مقاله را بنویسم با او بودم.نشستم کنارش. چشمان= 588; از ضعف و ناتو&#= 1575;نی دو دو می زد.دانه های عرق تمام صورتش را پر کرده بود.غده های سرطان در بدنش پخش شده بودند و با بی رحمی به او یو&#= 1585;ش برده و بنای نابودی او را داشتند.و او در اوج تمام خستگی و دردی که در بدن خود داشت دوست داشت بداند ک= 607; دلیل این همه مصیبت های انسانی چیست.= 608; چرا او باید الان در این رختخواب بود= 07; و با مرگ هم سخن شود؟من چ= 607; میتوانستم بگویم.او به من گفت :

-" مگر نمی گو®= 0;ی خدا مهربان و پر از محبت است.پس چرا من الان اینجا هستم؟"

و من سعی کردم تا در پاسخ خودم بی نهایت مراقب دهانم باشم تا افسارش کشید= 07; نشود و فضل و دانشِ من گُل کند تا بگویم :

-" بله همۀ ما گناهکاریم و = 575;ینها همه جزای گناهان ماست.&qu= ot;

هر چند پاسخ من در عین سرد&#= 1740; و زمختی آن کاملا درست بود اما آیا ع&#= 1740;سای مسیح چنین جوابی به تما= 605;ی دردمندان و ن= 740;ازمندان و بیماران داد؟هرگز.او = 605;ی پرسید :-" آیا ا&= #1740;مان داری که میتو= 575;نم تو را شفا دهم؟" و یا گاهاً این خو= 583; او بود که از ب&= #1740;ماران می پرسید :" چه میخواهی برا= 40; تو بکنم؟" یا &qu= ot; آیا میخواهی شفا بیابی؟" او هرگز کسی را ملامت نکرد." او نیا= 605;ده بود تا جهانی= 575;ن را محکوم نما= 740;د بلکه تا آنان را نجات بخشد.&q= uot; پس من گلویم را صاف کردم و در حالی که مستقیم در چشمان بی حال= 588; نگاه میکردم پاسخ دادم:

-" این خواست = 8; ارادۀ خدا نبود و نیست که تو اینجا باشی و نه کس د&= #1740;گری هرگز در ناتوانی و بی= 605;اری جسمانی اش در= 583; بکشد.خداوند تمام هستی را کامل و بی نقص آفرید.اما انسان با نااطاعتی از فرمان خدا و شکستن قانون الهی مرتکب گناه گردید و بدلیل گناه تمامی عوارض = 608; خرابی آن وار= 583; هستی و ذات انسان شد.به همین دلیل تا به امروز ما همچنان در ای= 606; زندان تن هست= 740;م و از اثرات آن گناه مورد حم= 604;ۀ بیماری ها و سختی و مصیبت های زندگی قرار داریم و جسم مان فنا م&#= 1740; پذیرد و روحمان گویی در فراغ و دور&#= 1740; از خانۀ خود شب و روز مینا&#= 1604;د "

و او سرفه کرد و جواب داد:-" پس این خدا چقدر بی رحم میتوا= 606;د باشد؟"

بعد من فرصت پیدا کردم که برای او توضیح بده= 605; که در تمام دورانی که انسان در گنا= 607; خودش زندگی م= 740;کرد و به دور از خدا و خانۀ حق&#= 1740;قی خود زجر و عذاب می کشید و گریبانگیر تمامی این سخ= 578;ی ها و مشکلات زندگی ای بود که خود بر سر خود آورده بو= 583; ،هر چند او آلوده به گنا= 607; بود و باید برای همیشه ا= 586; خدا دور می ماند اما خدا همواره به جستجوی او آم= 583; تا او را به خانه بازگرداند.و = 575;ین فقط بدلیل محبت و فیض بی پایان خدا بو= 583; و بس ؛ که ما مسلمان ها کاملا از آن ب&#= 1740;خبر بودیم و هستیم.آنوق= 578; روح خدا در من نشست .ادامه دادم :

-" اما خدا چطوری میتوا= 06;ست این محبت خود را تماما به انسان ثابت کند.او روح بود و پاک.انس&#= 1575;ن جسم بود و آلوده.او انسان را می شناخت اما آی= 575; انسان او را م&#= 1740; شناخت؟پس او باید خود را به انسان می شناساند.از نزدیک.آنقدر که لمس شدنی شود.شنیدنی شود.دیدنی شود.تا آنوقت او با زبان انسانی از خانه و راهی که او میتوان= 583; به آن برگردد با انسان سخن بگوید.او آمد.جسم گرفت و بین ما ظاهر شد.اسم او عیس&#= 1575;ی مسیح بود.خدا= 740; متجسم.و او آن محبتی را که با خود از پدر برای زمینیا= 06; به ارمغان آورده بود را کامل و تمام کرد.از او پرس&#= 1740;دم آیا این را می دانست یا نه؟او سکوت کرد.من جواب او را می دانستم.من رو= 586;ی خود او بودم.من هم مثل او از گذشتۀ دوری آمده بودم که هرگز نتوانسته بودم پاسخی برای تمامی دردهایم بگی= 85;م.من آنها را تقدی= 585; خود می دانست= 605; .همانطور که قرآن به من یا&#= 1583; داده بود.و من باید با آنها زندگی میکرد= 05; تا زمان مرگم.بعد از قرآن پرسیده بودم که بعد از مرگ چه؟آنجا چطو= 85;ی ست؟جوابی نبود.اگر هم بود حضرت محم= 583; نمی دانست که آن را در قرآن بنویسد.یا آن فرشته ای که با او تکلم می&#= 1705;رد نمی دانست که به محمد بگوی= 583; تا او بنویسد!&#= 1570;نوقت من به یک<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> نتیجه رسیده بودم: اگر قرآن جوابی برای دردهای = 575;ین دنیای من نداشت چطوری = 605;یتوانست جوابی برای راحتی آن دنی= 575;ی من داشته باشد؟ پس من شروع کردم از ابتدا طرح ال= 607;ی خدا را در آمدن عیسای م= 587;یح بر طبق کتابمقدس شر= 81; دادم.و به آنجایی رسید= 05; که به او گفتم که من پیش او ن&= #1740;ستم که دعا کنم تا با قدرت معجز= 728; مسیح بیماری اش شفا پیدا کند ،گفتم ای= 606; آرزوی من است که او بلند شود و از این معجزه تمام عمر خود را به خدا خدمت کند .اما دعای من ارادۀ خدا را برای زندگی ا= 608; عوض نمیکند.چ= 607; شفا پیدا کنی= 605; چه جسم مان از بین برود بای= 583; یک انگیزه در ما باشد.به او گفتم باید حاضر باشیم جام ارادۀ خد= 575; را بنوشیم همانطور که م= 587;یح آن را از دستان خدا گرفت و تا به قطرۀ آخر آن را نوشید.او همچنان ساکت بود.من ادامه دادم.دلیل آنچه که مرا به آنجا در کنار او آورد= 607; و اکنون با هم گفتگو می کنی= 605; در همین ساعت و در همین لحظه تنها و تنها این است که نه جسمش بلکه تا ابدی= 578;ش حفظ گردد.به او آشکارا گفتم که من آنجا هستم تا او را به ابدی&#= 1578;ی دعوت کنم که در آنجا همه چ&#= 1740;ز در انتظار اوست تا به منزل بیاید.ن= 607; تنها او بلکه همۀ ما.به این&#= 1580;ا که رسیدم چشمانش برق زد.و آرامشی غریب در نگاه= 588; وزید.پوست صورتش باز شد.و به آرامی از من پرسید که با او در بارۀ این ابد= 740;ت حرف بزنم.که به چه صورت و به چه شکل است.و من برای او از نوشتۀ اشعیاء نبی گفتم که :" و شادمانی و خوشی را خواهند یافت = 608; غم و ناله و فرار خواهد کرد." ( اش.35 : 10 ) و اشاره کردم ب= 607; نوشتۀ یوحنا در بارۀ روزی که در حضور مس&#= 1740;ح خواهیم بود :" زیرا آن بره که در مرکز تخت است شبان آنان خواهد بود و آنان را به چشمه های آب ح&#= 1740;ات هدایت خواهد کرد و خدا همۀ اشکها را از چشمان آنان پاک خواهد کرد." ( مکاشفه 7 : 17 ) و دوباره از آن آسمان و زمین جدیدی که خدا در آینده خواهد ساخت ب= 575; او حرف زدم که انجیل می گوی= 583; :" آنگاه آسمانی تازه = 608; زمینی تازه د= 740;دم.زیرا آن آسمان و زم&#= 1740;ن نخستین ناپد= 40;د شدند...او هر اشکی را از چشمان آنها پاک خواهد کر= 583; دیگر از مرگ و غم و گریه و درد و رنج خبر&#= 1740; نخواهد بود ز= 740;را چیزهای کهنه در گذشته است.&q= uot;

( مکاشفه 21 : 1 و 4 ) او گویی از اندکی درک ای= 606; گفته ها سر حال شده بود.از من پرس&#= 1740;د:

-" انسان ها آنجا چکار می= 705;نند؟"

سوا= 04; خوبی بود.جوا= 576; من همان رویا= 740; اشعیاء نبی بود که " ®= 0;کی دیگری را صدا زده می گفت قدوس قدوس قدوس یهوه صب= 575;یوت تمامی زمین ا= 586; جلال او مملو است." ( اشعیا 6= : 3 ) گفتم دانش ما از خدا کامل شده و او را هر روز و هر دقیق&#= 1607; ستایش میکنی= 05; و جلال می دهی&#= 1605; در جایی که نور پر فروغ او هرگز کم سو نمی شود و تمامی آسمان از جلال او نورانی است.

حرفم که به ا®= 0;نجا رسید سوالی ا= 586; من کرد که اشک را به چشمانم آورد.اشکی که حتی اگر مادر مسلمان من پا= 740; تلفن از من می پرسید اشک را در چشمان من م&#= 1740; آورد.از من پرسید :

-" آیا من که م= 87;یح را قبول ندار= 605; در آنجا خواه= 605; بود؟"

دلم شکست.سرم را به سنگینی تکان دادم.و سعی کردم که آرام و مستقی= 605; در چشمانش که به من خیره و منتظر جواب بود نگاه کنم.گفتم:

-" خداوند نقش= ;ۀ خودش را برای من و تو در مسی&= #1581; به کمال رسانده است.ع= 740;سای مسیح خودش فرموده که :"خدا جها = 6;یان را آنقدر محب= 578; نمود که پسر ی&#= 1711;انۀ خود را داد تا هر که به او ای&= #1605;ان بیاورد هلاک نگردد بلکه صاحب حیات جاودان شود."( یوحنا 3 : 16 ) و من روی هر ک = 7; تاکید کردم.ب= 607; او گفتم که ای&#= 1606; خبر خوش نجات مسیح است برا= 740; هر کس که به آن ایمان بیا= 608;رد."

اما من دلم مثل سی&#= 1585; و سرکه می جوش&#= 1740;د.داشتم با کسی حرف می زدم که در چند قدمی مرگ بود . بقدری که میت= 608;انستی سایۀ آن را بر تنش ببینی.ام= 575; من نمی توانستم دلش را خوش کنم. نم&= #1740;توانستم به او آب نبات بدهم!و با وعده و کلمات &#= 1578;وخالی روحانی دلخوشش کنم.نه!من نمی&#= 1578;وانستم با روح او باز&#= 1740; کنم و آن را بازیچۀ دست و زبان خود کنم فقط به این هوا که میخوا= 607;م از مسیح با او حرف بزنم.نه! او باید حقیق= 578; را می دانست.هر چند تلخ.هر چند سنگین و غیر قابل هضم.و ای&#= 1606;جا را تماما با قوت خود روح خدا رک و بی پرده با آهنگ صدایم که حقی= 602;تاً از محبت من به او نشات میگر= 601;ت،و از ته دلم می آمد.دستش را که کنار تختش می لرزید را چسبیدم و گفتم:

-" همۀ ما گنا = 7; کرده ایم و از جلال خدا محروم شده ای= 605;." لرزش دستهای= 88; متوقف شد.و من سرم را برای او تکان دادم و بر کلمۀ همه= ; تاکید کردم.ب= 607; او گفتم که ای&#= 1606; همه همان هر کس آیۀ قبلی = 5;ست که از یوحنا برایش خواند= 07; بودم که : هر ک= 87; به او ایمان ب&#= 1740;اورد " به او گفتم همۀ ما گناه کرده ایم اما هر کس و همه با فی&= #1590; خدا بوساطت ع= 740;سای مسیح که آنان را آزاد می سازد بطور را= 740;گان نیک محسوب می گردند." ( روم®= 0;ان 3 : 23 ) سپس به او گفتم چون به مسیح ایمان آورده ایم و ن&#= 1740;ک محسوب شده ای= 605; یعنی گناهانمان ا= 86; دید خدا پاک شده پس اکنون می توانیم به حضور او بروی= 605;.ادامه دادم که دقیق= 575; به همین دلیل است که عیسای مسیح در شب آخر دعا کرد و از خدا خواست که :" ای پدر،آرزو دارم کسانی ک= 607; به من بخشیده ای در جائیکه من هستم با من باشند تا جلا= 604;ی را که تو بر اثر محبت خود پیش از آغاز جهان به من دادی ببینند." ( یوح&#= 1606;ا 17 : 24 ) به او گفتم ا= ;ینجایی که مسیح از آن سخن میگوید د= 585; واقع همان بهشت است. همان جایی ست که دیگر نه درد و نه اشک و نه بیماری و نه افسوس و نه اندوه وجود دارد.همان جا= 740;ست که ما برای ابد در آرامش و روحانیت کامل در حضور خدا خواهیم بود.تنش داغ شده بود.چشمانش ر= 575; بست.دستانش د= 585; دستانم آرام گرفته بود.دی= 711;ر حرفی با من نزد. چشمانش همچنان بسته مانده بود.دا= 588;ت چکار میکرد؟= 70;یا به حرفهای من داشت فکر میک= 585;د؟آیا می خواست چیز= 740; به من بگوید و داشت انرژی خودش را جمع م&#= 1740;کرد. و من منتظر ماندم.منتظر ماندم.قلبم داشت از سینه ام بیرون میز= 583;.و من منتظر ماندم.ماند= 05;.منتظر آن سوال معرو= 601; ." چگونه میتو= 575;نم به عیسای مسی= 581; ایمان بیاور= 05;؟" اما او هرگز آن سوال را نکرد.از کنار رختخوابش آرام بلند شدم.هنوز چشمانش بسته بود.بیرون آمدم.از برادرش خداحافظی کردم.تمام طو= 604; راه خانۀ آنه= 575; تا منزل خودم در فکر بودم.سوالی مرا میخورد:" = 570;یا ایمان آورد؟= 70;یا به مسیح ایما= 606; آورد؟" نتوانستم به جوابی واضح برسم.به خودم گفتم فردا از او می پرسم.فردا از او می پرسم.

صبح شد.پیغام های تلفنم را حوالی ساعت ی= 575;زده گوش کردم.پیغ= 575;م جدید داشتم ک= 607; ساعت ده و پانزده دقیق= 07; رسیده بود.شماره تلفن را تشخی= 589; دادم.صدای برادرش سرد بود.پیغامش تلخ بود.می گفت که شب گذشته برادر= 88; را به بیمارس= 578;ان برده بودند .امروز صبح از بیمارستان ب= 07; او زنگ زده بودند که در ب&#= 1740;مارستان فوت کرده است.من روی صندلی کناری ام زانو زدم.بغضی مرموز و سرد گلویم را پر کرد.من هرگز نتوانستم بدانم که آیا او در آن لحظه های آخر در بی&#= 1605;ارستان جایی که در خلوت خودش بو= 583; و آغوش سرد مرگ را دیده بود که به او نزدیک و نزدی= 705;تر می گشته به مس&#= 1740;ح ایمان آورده بود یا نه؟آی= 575; او به آن حیات جاودانی و اب= 583;ی ایمان آورده بود یا نه؟به جایی که او در صلح و آرامش ابدی حاکم است؟دلم از افسوسی عمیق پر شد. نمی دانم. اما یک چیز را بخوبی می دانم :او رفت و آغازی را که روزی شروع کرده بود را به پایان رساند.سوال م= 606; از شما این است که آیا پا&#= 1740;ان او میتواند آ= 594;از شما باشد؟آغازی برای زیستنی = 662;یروزمندانه .وفادارانه.ف= 585;وتنانه...که مرگی مشتاقانه . شادمانه و پر جلال را به دنبال خود دا= 585;د.اگر پاسخ شما آری به سوال بالاست.لطفا قلبا با من دعا کرده و هم&#= 1740;ن امروز مسیح ر= 575; به قلب خود بپذیرید نه فردا. امروز.کلام م= 740;نویسد:" این زما = 6; زمان مطلوب است و امروز روز نجات."

با م= 606; دعا کنید:" خداوندا من گناهکارم و ن= 605;یتوانم از گناهان خود،خود را پاک سازم.ایم= 575;ن دارم که تو عی&#= 1587;ای مسیح را برای من فرستادی ت= 575; برای گناهان من بر صلیب قربانی شود ت= 575; جریمۀ گناها= 06; من تماما پرداخت شود.م= 606; ایمان دارم ک= 607; او بر صلیب مرد. دفن شد و روز سوم قیام فرمود. و او امروز زنده است و روزی برمیگردد تا بر نیکان و شر&#= 1740;ران داوری نماید.= 608; من اکنون او را به قلب و جان خود می پذ&#= 1740;رم."

دوست عزیز!

با این دعای ساده و یا شبی&#= 1607; به آن من به قدرت و صراحت کلام خدا و وعدۀ خود او به شما این مژ&#= 1583;ه را می دهم که شما امروز حی= 575;ت جاودانی را د= 585;یافت نموده اید.

خواهش من از شما این است که این فرصت را به آخرین لحظه و به بستر مرگ موکول ننمای= 40;د.ایمان آوردن به مسی= 581; تنها برای زی= 576;ا مردن و معنادار مرد= 06; نیست.بلکه بر= 575;ی زیستن مسیحی وار و جلال دادن خدا در ب&#= 1740;ن آنانی که هرگ= 586; نام و محبت خدا را نشنید= 607; و نچشیده اند نیز هست.آیا آماده اید؟آ= 40;ا آماده اید تا مسیح را به قلب خود بپذی= 585;ید و به او ایمان بیاورید؟ خداوند من و شما را مامور این ساخته و م&#= 1740;کند تا گمشده گان را برای او پی&#= 1583;ا کنیم و به خانه باز گردانیم.به اطراف خود نگاه کنید.چه می بینید؟