29- فصل 5 آیات 1- 5
" 1پس چونکه به ایمان عادل شمرده
شدیم نزد خدا سلامتی داریم بوساطت خداوند ما عیسی
مسیح. 2که بوساطت او دخول نیز یافتهایم بوسیلۀ ایمان در آن
فیضی که در آن پایداریم و به امید جلال خدا فخر
مینماییم. 3و نه تنها بلکه در مصیبتها هم فخر میکنیم چونکه
میدانیم مصیبت صبر را پیدا میکند 4و صبر امتحان را و امتحان امید را 5و
امید باعث شرمساری نمیشود زیرا که محبت خدا در
دلهای ما به روحالقدس که به ما عطا شد
ریخته است."
اگر دیدید در ایمان مسیحی خود پاهایتان میلرزد یا پاهای برادر
یا خواهر ایماندار شما، این 5 آیۀ رومیان را
هرگز فراموش نکنید! زیرا در این 5 ایه شما هر آنچه که خدا
در مسیح برای انسان گناهکار انجام داد به وضوح و آشکارا نهفته شده
است: قرابت و نزدیکی شخص مسیحی با خدا، کار تثلیث
مقدس، بهشت مسیحیان که در انتظار آنان است، زندگی
مسیحیان بر روی زمین به رغم دردها و مصیبتها،
و هرگز ناامید نشدن؛ تمام این موارد در همین 5 آیه به
زیبایی حکاکی شده است!
در فصل 1 و 2 و3 ما از شرارت انسان گناهکار و
محکومیت او به خشم و غضب الهی خواندیم. در فصل 4 ما از
ایمان خواندیم که چگونه بدون شریعت ما را نزد خدا نیک
محسوب ساخته است، زیرا به مسیح که برای گناهان ما مرد و قیام
کرد ایمان آوردهایم. در این فصل،
شما سراسر از فیض خدا در عیسای مسیح
میخوانید. نگاه کنید به همین 5 آیه: پولس رسول چقدر
زیبا تمامی اصول الهیات مسیحی را پشت سر هم
بیان میکند. او میگوید شخص مسیحی نزد خدا در
سلامتی و صلح است. چرا؟ زیرا شخص مسیحی با نام مسیح
و ایمان به او اکنون اجازه دارد تا به نزد خدا وارد شود( بدون رابطۀ
انسانی( کاهنان، امامان، پیامبران، ولی فقیه!)) کی
این اتفاق افتاد؟ وقتی عیسای مسیح بر صلیب
فریاد زد، و جان داد، پردۀ معبد از بالا( آسمان) تا به
پایین( به زمین) از وسط دو پاره شد. خود خدا فاصلۀ خود را
با انسان که تاکنون از پشت پرده بود، پاره کرد، و اکنون شخص ایماندار به
مسیح در نام او میتواند مستقیم نزد خدا بیاید، و
هرگز پشت پرده، دیوار، سنگ، قبله، خاک نماند. هرگز! چون او مستقیما به
نزد خدا وارد میشود، او سلامتی و صلح خدا را دارد، این کار را
خدا برای ما انجام داد، پس خود خدا نیز ما را بوسیلۀ روح
و کلام خود پایدار نگه میدارد و همینطور که در این
ایمان پایدار هستیم، به امید دیدن و سکونت در جلال
خدا فخر میکنیم. اکنون هر چند این جلال پیش رو را هنوز ندیدهایم و فقط به آن " امید
" داریم و به امید فخر میکنیم، اما آنقدر این
امید ما پرقدرت است که:" در مصیبتها
هم فخر میکنیم." چرا؟ " چونکه میدانیم مصیبت صبر
را پیدا میکند و صبر امتحان را و امتحان امید را و امید
باعث شرمساری نمیشود زیرا که محبت خدا در دلهای ما به روحالقدس که به ما عطا شد ریخته است."
اینها چه هستند؟ اینها گنجینۀ
مسیحی هستند که از آسمان در کوزۀ سفالی ما نهاده شده است(
دوم قرنتیان 4: 7) ای مسیحی! در مصیبتها،
صبر داشته باش! طاقت بیاور. از قدرت روح مقدس بهره بگیر و بر
انجیل مسیح بایست زیرا هر روز صبر کردن تو، نشان
پذیرفتن آزمایش خداوند است که برای تصفیه و پالایش
ما بر ما اجازه داده شده است، و این امتحان و صبر در آن امید را در ما
شعله ور میسازد و ما هرگز از این امید شرمسار نخواهیم شد.
زیرا خواهیم گفت:" از شنیدن گوش در بارۀ تو
شنیده بودم لکن الان چشم من ترا میبیند."( ایوب
42: 5) زیرا در تمام این مصیبتها و
صبر و امتحان و روزهای سخت زندگی مسیحی، محبت خدا همواره
بر ما بوده است. و هرگز ما را ترک نکرده است. از کجا این را
میدانیم؟ زیرا :" همان روح بر روحهای
ما شهادت میدهد که فرزندان خدا هستیم و هر گاه فرزندانیم
وارثان هم هستیم یعنی ورثۀ خدا
و هم ارث مسیح اگر شریک مصیبتهای او هستیم در جلال
وی نیز شریک باشیم."( رومیان 8: 16- 17 )
پس:" کیست که ما را از محبت مسیح جدا سازد؟"(
رومیان 8: 35)