" کثرت گرایی در برداشت غلط از مسیح و مسیحیت! "

انتقادی بر مقالۀ نوشته شده توسط آقای دکتر محمد برقعی تحت عنوان

" کثرت گرایی دینی " در روزنامۀ شهروند شماره های 795-798

در این مقاله قصد بنده روشن سازی پاره ای از سوءتفاهمات دیرینه پیرامون شخصیت عیسای مسیح ،تعالیم او و راهی که بعد از او باقی ماند تا دیگران آن را بپیمایند،میباشد. قلبا یقین دارم که من در پی اثبات ،تجزیه و تحلیل و یا بازشکافی شخصیت عیسای مسیح در اذهان خوانندۀ گرامی نیستم ،چرا که او خود می تواند خود را به زیبایی بر هستی و بر هر انسانی بدون دفاعیۀ من از او ثابت کند!از اینرو در پاسخ و رفع سوءتفاهم اتهام نابجای جناب برقعی در خصوص " همۀ ادیان جهان در معرض تهاجم " مسیحیت است ،قصد دارم تا به چند نکتۀ اساسی اشاره ای بنیانی داشته باشم تا تصور و باور روشنفکران امروز و فردا را بر آن دارم تا نگاهی مجدد اما اینبار دقیق تر به واقعیت عیسای مسیح ، تعالیم و راه او بیاندازند.

در این مقاله شما خواهید خواند :

1- مقایسۀ چهره به چهرۀ گفته ها و تعالیم عیسای مسیح و محمد

2- مسیحیت دین نیست.

3- آیا ما به مسیحی کردن انسان ها معتقدیم و برای آن می جنگیم؟

4- مسیح و مسیحیت تهدیدی برای شیطان و یاران اوست نه برای صلح جهانی

5- پس تفاهم کجاست؟

1- مقایسۀ چهره به چهرۀ گفته ها و تعالیم عیسای مسیح و محمد

آقای دکتر برقعی در مقالۀ خود یک اشتباه بسیار فاحش کرده است:مسیحیت و اسلام را در کنار هم مقایسه کرده اند(!!)

آنگاه ایشان این دو باور کاملا متفاوت و ناممزوج شدنی را در یک هاون گذاشته و قصد دارند تا با کوبیدن این دو با همدیگر و نتیجه گیری مشترک از عملکرد این دو به یک " راه حل صحیح و مناسب ارتباطات جهانی و عصر جهانی شدن و کمرنگ شدن مرزها " برسند.( ستون اول مقاله پاراگراف ششم)

نکتۀ ظریف اما ریشه ای و مهم در اینجاست که تعالیم اسلام تماما با تعالیم مسیح متفاوت و تا اندازه ای تکرار شدۀ دین یهود میباشد(ای کاش دوستان مسلمان این را با خواندن تورات موسی درمی یافتند.) پس به هیچ عنوان نمی توان این دو را در کنار هم گذارد و با هم ادغام کرد تنها صرف به این دلیل که هر دو خدای یکتا را می پرستند.شیطان هم به یکتا بودن خدا واقف است آیا باید او را هم تایید کرد!؟شیطان هم می داند که بهشت و جهنم وجود دارد !سخن کلیدی اینجاست که تمامی ادیان بخصوص اسلام با تعالیم موجود که تماما برگرفته از قران و محتویات آن میباشد، در پی آن هستند تا به پیروان خود این را بیاموزانند که اگر آنها میخواهند تا خدا را خشنود کنند و به او برسند باید تمامی اصول دین و فروع دین را دنبال کنند (البته اگر شهید شوند به اینها احتیاج ندارند زیرا آنها مستقیم وارد بهشت میشوند!) و از آن چیزی را از قلم نیندازند اگر انداختند مطمئن شوند که آن را بار دیگر جبران کنند!در واقع راه نجات اسلام راهی نیست جز راه تلاش رسیدن انسان به خدا توسط انجام شریعت ، راه تکمیل شریعت ،یعنی همان شریعتی که یهود میبایست آن را تکمیل کند اما نتوانست!!اما در مسیحیت انسان نیست که تلاش میکند تا به خدا برسد این خداست که از آسمان به زمین آمده تا به انسان برسد ،تا با او و در او توسط روح مقدس خود زندگی کند و همان تایید و دنباله رویی که شخص باید از شریعت انجام دهد اینبار با دل و جان وروح وروان خود با مهر و مطیع بودن و احترام به خدا انجام میدهد .بدون قید و بند شریعت ،بدون تکرارهای بی معنی و بیفایدۀ آن ؛در واقع در مسیحیت ،خدا شخصا دست انسان گناه را گرفته و از منجلاب گناه او را بیرون کشیده است .یعنی توسط دستهای عیسای مسیح. از اینرو عبارت " راه نجات " کاملا یک عبارت انجیلی می باشد و اصولا اسلام به راه نجات معتقد نیست.شما در اسلام با اعمال شریعت و کار خوب کردن و آدم خوب بودن می خواهید تا نظر خدا را به خود جلب کنید و آخرت را بخرید.اما در مسیحیت تمامی شریعت در خون مسیح تکمیل شد.دیگر شریعت راه نجات نیست.ایمان به مسیح راه نجات است.اسلام دین خود را برتر از تمامی ادیان می داند و به غیر از گرویدن به دین محمد برای رستگاری راه نجاتی به شما ارائه نمی دهد.یعنی به زبانی ساده شما دین را عوض می کنید.قبلا بودایی و یا یهودی بودید حالا مسلمان می شوید .شما فقط آداب شریعت خود را عوض کردید ،نه اخلاق و نگرش و خوی و خصلت و درون و رفتار و انگیزه را،زیرا هنوز در قید و بند شریعت هستید!و اجازه میدهید تا زحمات روحانی شما برای پوست انداختن در یک نبرد روحانی در روح و جسم درون را، نمازها و روزه ها و نذرها و زیارت ها تقبل کنند نه خودتان!پس اسلام هرگز " راه نجات " به جهان ارائه نداده است و نمی تواند بدهد.چرا که خود ،خود را نفی خواهد کرد!

( قبل از شروع و خواندن این بخش از شما استدعا دارم تا کتاب انجیلی را بیابید (نه انجیل دروغین برنابا!! بلکه انجیل منتشر شده توسط انجمن کتابمقدس ایران) و من میدانم که قرآن را در کتابخانۀ خود دارید! این دو کتاب را با هم باز کنید و آیه های مستند را اگر برای اولین بار هم که شده است با ما نگاه کنید.تا خود آن را با چشمان خود ببینید و بخوانید.اما کتاب قرآنی که من به آن استناد میکنم از ترجمۀ آقای عبدالمحمد آیتی از واحد احیای هنرهای اسلامی تهران چاپ سال 1374 میباشد.)

1- در بارۀ ارزش انسان

مسیح گفت :

" بدانید که به همان طریق

برای یک گناهکار که توبه

میکند در آسمان بیشتر شادی

و سرور خواهد بود." ( انجیل لوقا فصل 15 آیۀ 17 )

محمد می گوید :

" جز در مسلمانی نمیرید."

( سورۀ آل عمران آیۀ 102 )

2- در بارۀ احترام به عقاید دیگران

مسیح گفت :

" در بارۀ دیگران قضاوت نکنید تا

مورد قضاوت قرار نگیرید " ( متی7 : 1 )

در جایی دیگر او می گوید :

" خدا باران خود را بر درست کاران

و بدکاران می باراند."

( متی 5 : 45 )

محمد می گوید :

" ای کسانی که ایمان آورده اید یهود و

نصارا را به دوستی بر مگزینید ،آنان

خود دوستان یکدیگرند.هر کس از شما

که ایشان را به دوستی گزیند در زمرۀ

آنهاست و خدا ستمکاران را هدایت نمی کند."

( سورۀ المائده ایۀ 51 )

3- در بارۀ برخورد با مخالفان و دشمنان

مسیح گفت :

" دشمنان خود را دوست بدارید و

برای کسانیکه به شما جفا می رسانند

دعا کنید.به این وسیله شما فرزندان

پدر آسمانی خود خواهید شد،چون او

آفتاب خود را بر بدان و نیکان یکسان

می تاباند." ( متی 5 : 44-45 )

محمد می گوید :

" چون ماههای حرام به پایان رسید

هر جا که مشرکان را یافتید بکشید و بگیرید

و به حبس افکنید و در همه جا به کمینشان

نشینید."

(سورۀ توبه ایۀ 5 )

4- در بارۀ زن و طلاق

خدا در کتاب ملاکی فرموده :"از طلاق نفرت دارم."(ملاکی 2 : 16 )

از اینرو عیسای مسیح گفت :

" هر کس زن خود را به هر علتی

بجز زنا طلاق دهد و با زن دیگری

ازدواج نماید ،مرتکب زنا می شود."

( متی 19 : 9 )

محمد می گوید :

" اگر زنانی را که با آنها نزدیکی

نکرده اید و مهری بر ایشان مقرر نداشته اید

طلاق گویید ،گناهی نکرده اید ."

( سورۀ بقره ایۀ 236 )

5- در بارۀ بی ایمانان در مسیحیت و در اسلام

عیسای مسیح گفت:

"زیرا خدا پسر خود را (عیسای مسیح ) به جهان

نفرستاد تا جهانیان را محکوم نماید بلکه تا آنان را

نجات بخشد.هر کس به او ایمان بیاورد محکوم نمی شود

اما هر کس که به او ایمان نیاورد در محکومیت باقی میماند."

(انجیل یوحنا 3 : 17-18 )

محمد می گوید:

"چون با کافران رو به رو شدید ،گردن شان را بزنید.

و چون آنها را سخت فرو کوفتید ،اسیر شان کنید و

سخت ببندید.آنگاه یا به منت آزاد کنید یا به فدیه.

تا آنگاه که جنگ به پایان آید.و این است حکم خدا.

و اگر خدا میخواست از آنان انتقام می گرفت ،ولی

خواست تا شما را به یکدیگر بیازماید."

(سورۀ محمد آیۀ 4 )

6- در بار ۀ شیوۀ بشارت

مسیح گفت :

" خوب توجه کنید : من شما

را مانند گوسفندان به میان

گرگها می فرستم ،شما مثل مار

هوشیار و مانند کبوتر بی آزار

باشید." ( انجیل متی فصل 10 آیۀ 16 )

محمد می گوید :

" ای کسانی که ایمان آورده اید

،سلاح بگیرید و آنگاه هوشیارانه

،فوج فوج یا یکباره به جنگ روید."

( سورۀ نسا آیۀ 71 )

7-در بارۀ گناه، دلیل و عواقب آن

هر چند این مقوله بحثی بسیار عمیق میباشد و در یک یا دو سطر نمی گنجد اما اگر شما کتاب قرآن و انجیل را بخوانید شما تحقیقاً به تفاوت فاحشی در بارۀ ریشه های ایجاد گناه که اساس و بنیاد آمدن انبیاء، لعنت شدن انسان از طرف خدا میباشد را درمی یابید.شما هرگز در قرآن نمی توانید ریشه و دلیل و اساس گناه را ببینید.در قرآن بارها و بارها میخوانید که این خداست که اگر "بخواهد گمراه می سازد " و "اگر بخواهد هدایت میکند." (سورۀ اعراف آیۀ 155 ) دید کلی قرآن در بارۀ گناه این است که :

" آگاه باشید آن نیک و بد که به ایشان رسد از خداست ولی بیشترشان نمی دانند." (اعراف 131 )

" آنکه خدا گمراهش کند هیچ راهی برای او نخواهی یافت." ( النساء 143 )

" خدا هر که را که خواهد گمراه کند و هر که را خواهد به راه راست اندازد." ( انعام 39 )

"پس هر که را بخواهد می آمرزد و هر که را بخواهد عذاب میکند." (بقره 284 و آل عمران 129 )

اما تعالیم مسیح و راه او به ما این را به روشنی و با جدیت روشن میسازد که :

مسیح گفت:

" شما فرزندان پدر خود ابلیس هستید و آرزوهای پدر خود را به عمل می آورید.او از اول قاتل بود و از راستی بی خبر است ،چون در او هیچ راستی نیست.وقتی دروغ میگوید مطابق سرشت خود رفتار می نماید زیرا دروغگو و پدر تمام دروغ ها ست." (انجیل یوحنا 8 : 44 )

و همچنین مسیحیت به این اصل معتقد و بر آن پابرجا ست که :

"کسی که گرفتار وسوسه میشود نباید بگوید :" خداوند مرا به وسوسه انداخته است." چون خداوند از بدی مبرا است و کسی را به وسوسه نمی اندازد.انسان وقتی دچار وسوسه میشود که مجذوب و فریفتۀ شهوات خود باشد.در نتیجه ،شهوت آبستن میشود و گناه را تولید می کند و وقتی گناه کاملا رشد کرد باعث مرگ می شود." (نامۀ یعقوب 1 : 13-15 )

8-در بارۀ بهشت در مسیحیت و در اسلام

مسیح گفت:

" در روز رستاخیز کسی نه زن میگیرد

و نه شوهر می کند ،بلکه همه در آن عالم

مانند فرشتگان هستند."

(متی 22 : 30 )

محمد می گوید :

" بگو:آیا شما را به چیزهایی بهتر از اینها اگاه کنم؟

برای آنان که پرهیزکاری پیشه کنند در نزد پروردگارشان

بهشت هایی است که نهرها در آن روان است.اینان با زنان

پاکیزه در عین خشنودی خدا جاودانه در آنجا خواهند بود."

( سورۀ آل عمران آیۀ 15 )

9-در بارۀ راه دریافت بهشت و حیات جاودان در مسیحیت و اسلام

مسیح گفت:

"زیرا خدا جهانیان را آنقدر محبت نمود که

پسر یگانۀ خود را داد تا هر که به او ایمان بیاورد

هلاک نگردد بلکه صاحب حیات جاودان شود."

( انجیل یوحنا 3 : 16 )

از اینرو مسیحیت می گوید :

" بوسیلۀ ایمان به مسیح ما وارد فیض الهی شده ایم."

(نامۀ رومیان 5:2 )

پس:

دریافت حیات جاودان نه با زور شمشیر نه با جنگ و تنها شهید شدن در راه مسیح و نه با اعمال شریعت و دینی بدست میاید .آن تنها و تنها با اعتراف قلبی شخص و ایمان او به عیسای مسیح بعنوان تنها نجات دهندۀ او میسر است و ما این را به سبب فیض خدا میدانیم نه بابت اعمال خود!

محمد می گوید :

" آیا می پندارید که به بهشت خواهید رفت و حال آنکه

هنوز خدا معلوم نداشته است که از میان شما چه کسانی

جهاد می کنند و چه کسانی پایداری می ورزند؟"

( سورۀ آل عمران آیۀ 142 )

از اینرو اسلام میگوید:

" جنگ ،جنگ است و عزت و شرف ما در این جنگ."

( از سخنان خمینی)

پس:

در اسلام به غیر از آنانی که در جنگ ( عملیات های انتحاری-جنگ های مسلحانه) کشته میشوند و بنابر سندیت قرآن مستقیم به بهشت میروند ،ورود به بهشت و دریافت حیات جاودان برای دیگر مسلمانانی که به مرگ طبیعی از دنیا میروند در هاله ای از توهم و غبار باقی میماند،از اینرو هیچکس نمی داند بهشتی خواهد بود یا نه!!آنها معتقد هستند بعد از مرگ اعمال آنان در ترازو سنجیده میشود و در کمال ناباوری آنان منتظر پاداش خود میمانند!آنگاه بهشتیان از جهنمیان جدا میگردند!

آنچه را که شما در بالا خواندید تنها مقایسه ای بسیار کوتاه و مجمل بر قیاس این دو طرز تفکر بود.من مطمئن هستم که ما میتوانیم صفحاتی بسیار در این مقوله با شما گفتگو کنیم ؛اما آنقدر به شما داده شد تا شما دریابید و بدانید که حقیقت راستین در کجاست؟ و این زمانی یافته میشود که خود عزم را جزم کرده و آن را برای فهم خود و زیستن مقدسانۀ خود بیابید.

2- مسیحیت دین نیست.

اکنون که فرق فاحش دو تعلیم از این دو شخصیت را با هم بر حسب گفته های آنها دیدیم.لازم است که دکتر برقعی این را بداند که مسیح هرگز تصمیم ایجاد دینی جدید نداشت و مسیحیت هرگز قصد نداشته تا بعنوان دینی جدید مطرح شود.در تمام نوشته های ایمانداران اولیه در همان روزهای نخستین که تعالیم مسیح در سراسر یهودیه، اورشلیم،سوریه،روم و سرزمین پارتها و مادیها گسترش میافت می خوانیم که به مسیحیان اولیه و به طرفداران مسیح بقولناٌ لقب " اهل طریقت " و یا " اهل طریق " داده بودند.بر خلاف باور جناب برقعی که نوشته است:

" نظام عقیدتی حاکم در آسیای دور را عموما با تعریفی که از دین داریم دین نمی خوانند و از دیر باز آنها را " نحله " یا یک "راه " دانسته اند."

( ستون دوم این مقاله.پاراگراف دوم.)

در کتاب انجیل می خوانیم که :

" چنانچه مرد و زنی را از اهل طریقت پیدا کند..." ( نامۀ اعمال فصل دوم آیۀ 2 )

و یا در جایی دیگر که می خوانیم :

" در این ایام سر و صدای زیادی در بارۀ این طریقه در افسس بلند شد."( نامۀ اعمال فصل 19 آیۀ 23 )

پس می بینیم آنچه را که جناب برقعی از آن بعنوان باوران عقاید آسیای دور بعنوان " راه " سخن می گوید آن در واقع همان تعریف جامع و ساده ای بوده است از نامیدن مسیحیان اولیه.در واقع مسیحیت ،راه مسیح هست که خود شخص عیسای مسیح در هستۀ مرکزی آن قرار دارد و تمامی باوران به او دور او می چرخند تا تمامی آنان لایق آن گردند تا به درجه ای برسند که به دور خدای خالق و هستی بخش بچرخند.و مسیحیت بدون مسیح هیچ است و پوچ!اما اسلام بدون محمد همچنان به بقای خود ادامه خواهد داد!این است تفاوت فاحش مابین "راه " و

" دین ".

مسیحیت چگونه میتواند دین باشد اگر معتقد است که :

" هیچ انسانی در نظر خدا با انجام شریعت نیک شمرده نمی شود.کار شریعت این است که گناه را بشناسد."

( نامۀ رومیان فصل 3 آیۀ 20 )

و اگر معتقد است که :

" خدا بدون در نظر گرفتن شریعت و فقط از راه ایمان به عیسی مسیح همۀ ایمانداران را نیک میسازد."

( رومیان 3 : 21 و 22 )

و دقیقا به همین دلیل است که مرگ مسیح تمام شریعت موسی را تکمیل نمود و بعد از او دیگر ما وابسته به قیود و زنجیرهای شریعت و انجام و تکرار خسته کننده و بیفایدۀ ان نیستیم.زیرا :" آنچه را که شریعت بعلت ضعف طبیعت نفسانی نتوانست انجام دهد خدا انجام داد.او فرزند خود را به صورت انسان جسمانی و گناهکار و برای آمرزش گناهان فرستاد و به این وسیله گناه را در ذات انسانی محکوم ساخت." ( نامۀ رومیان 8 : 3-4 )

3-آیا ما به مسیحی کردن انسان ها معتقدیم و برای آن می جنگیم

آقای برقعی در مقالۀ خود اشاره می کند که :

" پیروان اسلام و مسیحیت این رسالت خود را بسیار جدی میگیرند و از این رو گاه به زور اسلحه و کشورگشایی آن را به انجام رسانده اند."

( ستون پنجم مقاله .پاراگراف اول )

با اقرار به ضعف کلیساهای کاتولیک در قرون بعد از 330 میلادی؛جناب برقعی لازم است تا کمی از تاریخچۀ 330 سال اول رشد مسیحیت آگاه باشد تا سپس بتواند مسیحیت را با ادیانی که در 330 سال اول حضور خود رعب و وحشت و خون ریزی و تجاوز را به همسایگان خود هدیه آوردند مقایسه کند.330 سال اولیۀ مسیحیت با صبر در شکنجه ها و شادی در مرگ خود و فقر و پایداری در ایمان به مسیح سپری شد.( کاری که هنوز ایمانداران به مسیح در کشورهای تحت حکومت اسلام و کمونیست همچنان انجام میدهند) اما330 سال اولیۀ حضور دیگران برای " صدور " عقاید خود بود. ( فرمانی که آقای خمینی در سال 1360 بنام " صدور اسلام " صادر کرد و امروز همچنان این فرمان در دستور کار اصلی حکومت ایران است.دخالت های مستقیم سردمدارانش در:عراق-افغانستان-ترکیه-پاکستان-آذربایجان روسیه-اندونزی-لبنان-سوریه-فلسطین-الجزایر- بوسنی-ونزوئلا و ...)

چگونه مسیحیت باید برای القای باور خود با دنیا سر جنگ داشته باشد اگر خود معتقد است که :

" به همین دلیل به شما گفتم که هیچکس نمیتواند بنزد من بیاید مگر آنکه پدر من این فیض را به او عطا کرده باشد.

( از انجیل یوحنا 6 : 65 )

ایمان آوردن به عیسای مسیح تنها توسط فیض خدا ممکن است.به زبان عامیانه یعنی : ما کسی را نمی توانیم مسیحی کنیم. ما فقط بقول خود مسیح " خادمیم " و ما فقط " مسئول پاشیدن دانه هستیم " نه باروری آن.این اساسنامۀ مسیحیت است.

اگر تاریخ تمام روزهای قرون وسطای اروپا از خوف کلیسا می گوید.تاریخ تمام روزهای رنسانس از روشنایی نور کلیسا در آن تاریکی.اگر مسیحیت اسیر باورهای دینی و مذهب گردید ،همچنین خود مسیحیت پاره کنندۀ این زنجیرها و از بین برندۀ این اسارت.

4- مسیح و مسیحیت تهدیدی برای شیطان و یاران اوست نه برای صلح جهانی

پولس رسول ایمان آورنده به عیسای مسیح در نامۀ خود به کلیسای افسس در حوالی 60 میلادی به نکته ای اشاره میکند که در واقع سنگ محکی است برای زیستن در ایمان مسیحی ما و نگرش ما به دنیا .او می نویسد:

" زیرا جنگ ما با انسان نیست ،بلکه علیۀ فرمانروایان و اولیا امور بر نیروهای حاکم بر این جهان تاریک و نیروهای شیطانی در آسمان در جنگ هستیم." ( افسسیان 6 : 12 )

خود پولس رسول در نامۀ خود به کلیسای قرنتس این را تکرار میکند که :
" " خدای این جهان " افکار آنها را کور کرده است تا نور انجیل پر شکوه مسیح را که صورت خدای نادیده است نبینند." (دوم قرنتیان 4 : 4 )

تقریبا 60 سال قبل عیسای مسیح به شاگردانش فرموده بود که :

(انجیل یوحنا 12 : 31 ) :" اکنون موقع داوری این جهان است و حکمران این جهان ( شیطان) بیرون رانده میشود." در جایی دیگر او همچنین می فرماید:" و واقعیت مکافات به آنها ثابت میشود چون حکمران این جهان محکوم شده است."

(انجیل یوحنا 16 : 11 )

با ادغام و ترکیب این اسناد و روایات درج و ثبت شده ما به این نتیجه می رسیم که دشمنان مسیحیت بر روی زمین نیستند.بلکه تمامی نبرد یک شخص مسیحی در روح اوست.یک مسیحی همواره در پی از بین بردن ضعف ها و ناتوانی خویش با قوت گیری از روح مقدس خدا، کلام مقدس و دعای مستمر است.پس اگر ما دشمنی بر روی زمین نداریم چرا باید برای اثبات باور خود در این دنیا بجنگیم و سعی کنیم که دشمنان را به خود قانع کنیم و آنان را تابع خود؟این نبرد با نیروهای شریر یک نبرد دست جمعی و سازمان داده شده و به شیوۀ لشکر کشی و توطئه و جاسوسی نیست!!این نبردی ست کاملا روحانی.پس یک مسیحی دشمنی ندارد مگر شیطان و ارواح شریر.او دشمنی ندارد مگر ضعف ها و گناهان اعتراف نشدۀ او.دشمنی ندارد مگر سخت دلی و عوض نشدنش در مسیح.یک مسیحی دشمنی ندارد مگر عدم بار آوری روحانی او در اتصال با مسیح.دشمن یک مسیحی طبیعت کهنه و قدیمی اوست که همواره در پس ایجاد رخوت و پوسیده گی و تکرار رفتار گناه آلود قدیمی در شخص ایماندار به مسیح میباشد.دشمن حقیقی یک مسیحی دریافت نکردن تولد تازۀ اوست.

پس اگر ما دشمنی بر روی زمین نداریم که بخواهیم برایش لشکرکشی کنیم ،پس نبردی هم نخواهد بود که برایش بخواهیم خون انسانی را نیز بریزیم.و اگر نبردی جسمانی بر روی زمین نداشته باشیم ،ما نمی توانیم تهدیدی برای آزادی های دیگر عقاید و آرمانهای دیگر باشم زیرا ما یقینا :

نجات را از جانب فیض خدا میدانیم نه تلاش انسان.

عیسای مسیح از ابتدای ورود خود به زمین به شاگردان خود این را فهماند که : این زندگی موقتی ست و حیات واقعی بعد از مرگ است.او همچنین این را به ما فهماند که هر آنچه که در این دنیا می گذرد روزی از بین خواهد رفت و عامل تخریب این دنیا یک حزب و یا یک گروه و یا یک دین نیست ،بلکه عامل از بین رفتن این دنیا تنفس این دنیا در گناه و ایمان نیاوردن به او می باشد.زیرا این میزان استاندارد قدوس خدا نیست.پس هر آنچه که آفرینندۀ هستی ،خود خلق نمود بنا کرد تا خود آن را از بین ببرد تا دنیا و سرزمینی جدید برای انسان مهیا سازد و این طرح الهی تماما در آمدن عیسای مسیح ,قربانی شدن او بر صلیب برای گناهان بشر و قیام او از مرگ برای پیروزی او بر شیطان بر همگی اعیان گردید.دیگر کسی عذری ندارد.حیات و آسمانی جدید برای همگان میسر گشته و در دسترسی همه قرار دارد که البته نه دوباره بر روی زمین این بار جایی در نزد خود خدا در آسمان خواهد بود.و یک مسیحی برای بشارت این خبر وارد یک " جهاد " و یا " جنگ صلیبی " نمی شود.یک مسیحی حقیقی و شیفتۀ تعالیم استادش در صلح و آرامش و دعا این مژدۀ نجات را با محبت و خویشتنداری با جان و دل خود به دنیای اطراف می برد و همانگونه که استادش برای این خدمت خود جانش را فدا کرد او نیز باید آماده باشد تا جانش را برای خبر نجات فدا کند.نه اینکه جان دیگری را بگیرد!

5- پس تفاهم کجاست؟

نه در تشکیلات سیاسی!نه در اتحاد کارگران!نه در کتب فلسفی نه در تحصیلات دانشگاهی!نه در هیچ آرمان و باور موجود در دنیای امروز و فردا!دوستی بین من و تو با تمام تفاوتهای مان با تمام اختلافات مان میسر نیست اگر نمی دانیم چرا باید یکدیگر را دوست بداریم و چگونه؟!و ما این پاسخ را به درستی و به کمال نمی دانیم ! زیرا کمال در جسم نیست.جسم ناتوان است.دنیا ناتوان از پذیرفتن و درک تمام جلال و عظمت و بزرگی این معرفت است.زیرا دوستی و تفاهم حقیقی در محوریت یک محبت آتشین ممکن است و آن محبت زمانی بی قید و شرط از ما حاصل میگردد که بر گرفته از یک منبع آتشین محبت باشد که بی زوال است! هر آنچه که ما در این دنیای فانی در پیش رو داریم موقتی و ناتمام است." آنچه را اکنون میبینیم مثل تصویر تیره و تار آئینه است ولی درآن زمان همه چیز را روبرو خواهیم دید.آنچه را اکنون میدانیم جزیی و نا کامل است ولی در آن زمان معرفت ما کامل خواهد شد ،یعنی به اندازۀ کمال معرفت خدا نسبت به من!" ( اول قرنتیان 13 : 12 )

پس چون از دنیا هستیم اما نه " از آن " دنیا؛برای تغییر این دنیا نمی جنگیم.عقاید خود را تلقین نمی کنیم.فیض خدا را در تمام هستی دخیل می دانیم.و مشتاقانه در انتظار بازگشت خداوند مان عیسای مسیح می مانیم تا پاداش ما را بر مبنای کاشته های خود ،بر مبنای ذخیره های خود بر مبنای استواری خود در ایمان دریافت کنیم و تا عدالت را بر هستی اجرا سازد.

چند غلط املایی!

1-جناب برقعی قصد داشتند تا ما را در درک دو عبارت " تحمل " در مسیحیت ." تساهل و تسامح " در اسلام آگاه کنند ،هر چند ایشان هرگز به " تساهل و تسامح " واقعی از دید سردمداران و فقه های دین در اسلام اشاره نکردند و سعی نمودند تا چهره ای به دور از واقعیت موجود از " تساهل و تسامح " در شمارۀ 795 مقالۀ خود به خورد خواننده بدهند .ایشان در این مقاله آنقدر دلشان برای دین اجدادی خود سوخته بود که آن را دینی نامید که همیشه در تهدید تعرض یهودیان و مسیحیان بوده است.(شاید آقای برقعی تمایلی به اشارۀ به شکوفایی این تساهل و تسامح در گردن زنی 700 نفر از مردان (نه دختران و زنان !!) قبایل یهودی بنی قریظه و بنی قطاع در زمان حضرت محمد نداشتند !و یا به جزیۀ اسلام از غیر مسلمانان که تا به امروز اما به زبانی دیگر در کشورهای مسلمان از غیر مسلمانان(مسیحیان-یهودیان و ادیان دیگر) گرفته می شود.و یا تکفیر و نجس دانستن افرادی که دیروز و امروز از دین اسلام بازمیگردند و به مسیحیت رو میآورند.گمان نمی کنم خیلی ها طاقت شنیدن بیشتر از این را داشته باشند!!پس تا " تساهل و تسامح " آنان تمام نشده است تا همین جا را بس می دانم!)

فقط " تحمل " در مسیحیت را زیر تیغ جراحی خود گرفتند.اما جالب است که ایشان در این تشریح نیز متاسفانه چند غلط املایی داشتند! ؛جا دارد که آن را با هم ببینیم:

جناب برقعی !ما در مسیحیت " تحمّل " و یا tolerance نداریم و در واقع شما آن را در کتابمقدس به جز دو یا سه مورد در یک ترجمۀ خاصی از آن بیشتر نمی بینید.اما ما در عوض " پایداری " و یا endured را به فراوانی در کتابمقدس می بینیم.با مراجعه به مفهوم ریشه ای این دو عبارت در لغت نامۀ oxford به نکتۀ ظریفی بر میخوریم که جای دقت دارد.لغت نامۀ آکسفورد در بارۀ کلمۀ tolerance می نویسد که : قادر بودن به ایستادگی در یک اتفاق و رویدادی که شخص خواسته و یا ناخواسته خود را درگیر آن می بیند و آن را تحمل میکند. این تعریف در مسیحیت جایی ندارد یعنی آن رویداد ناخواسته و ندانسته ای که در معنای این عبارت نهفته است.چرا؟زیرا یک مسیحی از دردها غافلگیر نمی شود زیرا او علت درد را بخوبی می داند.دلیل بودن در آن را بخوبی می داند.ثمرات بودن در آن را نیز و رودوریی با آن را بخوبی میداند.خود عیسای مسیح با دانستن مسلم بر مرگ خود بر صلیب و تمامی آزارها و شکنجه هایی که در پیش رو داشت با استواری به باغ جتسیمانی پا گذاشت ، تا خود را آماده سازد که در درد و عذاب صلیب " پایدار " بماند.و این یعنی endurance

لغت نامه oxford در تعریف کلمۀ endurance می نویسد که :تحمل آگاهانه و نه خارج از کنترل شخص در رودرروئی با فشار و سختی های موجود.

در واقع در toleranceشما درد و فشاری را مدارا می کنید که آماده گی آن را نداشتید و بقول معروف " دندان روی جگر " می گذارید!

اما در endurance شما درد و فشاری را با آگاه بودن از آن و رودررو شدن با آن تحمل می کنید بقول معروف : " بچرخ تا بچرخیم."!

وقتی عیسای مسیح در آخرین سخنان خود به شاگردانش فرمود:

" همۀ مردم به خاطر نام من که شما بر خود دارید از شما متنفّر خواهند بود." در این آیه عیسای مسیح کاملا واضح و آشکار راه سخت ایمان به او را برای ایمانداران میشکافد که آنها باید از آن آگاهی داشته باشند.سپس او بلافاصله ادامه میدهد :

" اما کسی که تا آخر پایدار( endured )بماند نجات خواهد یافت." ) متی 10: 22)

2- در ستون پنجم پاراگراف دوم آقای برقعی به دو عبارت " عشق " و " نیت واقعی " اشاره می کنند که توسط رسانه های مسیحی برای جذب مردم بکار می رود.هیچ کدام از این دو عبارت در مسیحیت نیست.بجای آن ما " محبت " و " ایمان " داریم.عشقی که آقای برقعی در مد نظر دارند عشق مملو از احساس و حالی به حالی شدن است!اما محبتی که در کلام از آن سخن می گوید " خداست." که ارزش آن فراتر از حتی " جابجا کردن کوهها " " نبوت " " رسالت " " آشنایی به زبانها " و " انجام معجزات بزرگ " است.این محبت تنها از جانب خداست و هرگز بی رنگ ،بی ارزش،کم قدرت ،و بوالهوسانه نیست.مداوم ، پایدار و سازنده و امیدوار کننده است.اما " نیت واقعی " که آقای برقعی در نظر دارند بر گرفته از قصد و غرض قبلی و از پیش دانسته در بارۀ امری ست معلوم.اما " ایمان " در مسیحیت بر پایۀ آنچه که شخص نمی بیند اما به آن امیدوار است بنا شده است که توانست " ابرام " بت پرست را به " ابراهیم " ؛" یعقوب " حیله گر را به "اسراییل " ؛" شمعون " ترسو را به "پطرس " و " شائول " متعصب را به "پولس " تبدیل نماید و در اوج محبت الهی و وفاداری خود موسی را وا داشت تا تمامی ثروت و آسایش مصر را بر خود عار بداند و حاضر شود تا ننگ و خفت را برای فریاد زدن نام پر جلال یهوه به جان و دل بخرد و حاضر شود تا دو میلیون برده را با دستی خالی و بی هیچ افزار جنگی از اسارت مصریان و لشکر پرقدرت فرعون با عرابه ها و اسب های تندروی آنان با سربلندی و افتخار بیرون آورده و شیپور های حرکت را بسوی سرزمین موعود به صدا درآورد.و " یوشع " را پیروز گرداند." ایوب " را سربلند سازد." داود " را پیروز گرداند.و " روت " و " استر " و " دانیال " و "مردخای" و ...

3- نهایتا آقای برقعی در همان ستون پنجم پاراگراف سوم از " ادیان ابراهیمی "( واژه ای اسلامی) سخن می گوید آن هم سه بار!

زندگی ابراهیم که چهار هزار سال قبل از تولد محمد بوده است ،تماما در کتاب پیدایش به قلم موسی موجود میباشد.در این کتاب نمی گوید که ابراهیم هرگز دینی داشته است و خود نیز بنیانگذار دینی بوده است! پدر و پدران ابراهیم

( چه بسا خود او ) در آنسوی بین النهرین در سرزمین " اور" بت می پرستیدند.( " و یوشع به تمامی قوم گفت که یهوه خدای اسرائیل چنین می گوید که پدران شما یعنی تارح پدر ابراهیم و پدر ناحور در زمان قدیم به آن طرف نهر ساکن بودند و خدایان غیر را عبادت مینمودند." ( یوشع 24 : 2 ) )بر طبق روایت نقل شده در کتاب پیدایش او یک شخص کاملا عادی بود.او سه بار خدا را امتحان کرد.دو بار دروغ گفت.به وعدۀ خدا وفادار نماند.اما باز چون ایمانش را بر خدای نادیده بنا کرده بود؛از طرف خدا بخاطر فیض خود خدا نه بخاطر جمال ابراهیم!!انتخاب شد تا از نسل او نجات دهندۀ جهان ،برگزیدۀ موعود یعنی عیسای مسیح بدنیا بیاید. کلام مقدس به ما می گوید که انتخاب ابراهیم از جانب خدا تنها و تنها به دلیل ایمان ابراهیم به خدا میسر شد. انتخاب ابراهیم توسط خدا بابت انجام شریعت ابراهیم و یا انجام مراسم دینی نبود،بلکه تنها بواسطۀ فیض خدا.پس چطور می توانست ابراهیم آغازگر دینی باشد اگر خود دینی نداشت؟(قرآن می گوید که دین ابراهیم حنفی بوده است ،سندیت این عبارت در تورات ثبت نگردیده.قرآن تقریبا 2400 سال بعد از تورات نوشته و جمع آوری شده است)

سخن پایانی

عیسای مسیح میفرماید:

" اگر کسی شما را نپذیرد و یا به آنچه میگویید گوش ندهد،وقتی که آن خانه یا آن شهر را ترک میکنید ،گرد و خاک آنرا از پای خود بتکانید." ( متی 10 : 14 )

در جایی دیگر در انجیل یوحنا می فرماید :

" اگر من نمی آمدم و با آنها سخن نمی گفتم آنها تقصیری نمی داشتند ولی اکنون دیگر برای گناه خود عذری ندارند." ( یوحنا 15 : 22 )

عیسای مسیح تکمیل کننده و تنها راه رستگاری و شناسایی حقیقی خدای زنده و عادل و قدوس است. خدایی که مهربانی و عظمت و جلال و بزرگی اش را نهایت و اندازه ای نیست.برای شناخت این خدای عظیم اما ناشناخته در باور انسان گناهکار و گمراه ،عیسای مسیح بنا بر طرح الهی خود خدا توسط روح القدس از دختری باکره بنام مریم متولد گشت.مانند ما زیست تا درد و وسوسه های انسانی ما را درک کند؛آنگاه که تمام این کامل گشت در آخر برای گناهان تمامی بشر یکبار آن نیز برای همیشه بر بالای صلیب جان مبارکش را کفارۀ گناهان کرد تا با ایمان قلبی به او گناهان ما در چشم خدا پاک گشته،وارد فیض الهی شده و صاحب حیات جاودان گردیم.ما با ایمان به او در حقیقت به این نقشۀ الهی خدا لبیک می گوییم.و با زیستن در تعالیم و در روح با او و در او ما خدا را قلبا خشنود می سازیم.از اینرو بواسطۀ این ایمان ما به عیسای مسیح ما در این دنیا از برکاتی آسمانی و شور و شعفی بی پایان و صبر و پایداری شگرفی مستفیض گشته و در آن زمان که چشم بربندیم در جلال خدا شریک خواهیم گشت.

عیسای مسیح تکمیل کننده و تنها راه رستگاری و شناسایی حقیقی خدای زنده و عادل و قدوس است.او بر بالای صلیب فریاد زد :" تمام شد." وقتی او این عبارت را در اوج درد و مرگ خود فریاد زد در واقع او اعلام کرد که طرح خدا برروی زمین برای رستگاری انسان در مرگ او بر صلیب ،کامل شد.و چون کامل شد ،تمام شد!قریب به دو هزار سال از این پیام واضح و روشن عیسای مسیح بر بالای صلیب میگذرد ؛قریب به دو هزار سال بارها کلیسای مسیح برای اثبات این پیام با جان و دل تا پای سختترین و موحش ترین دوران خفقان و شکنجه فرو رفته ؛و بارها به زمین خورده ،اما مجددا ایستاده است ، گاهاً در کمال تاسف و شرمساری ،شهرتی نادرست را از خود بجا گذاشته ؛اما هر بار با قوت روح و خون عیسای مسیح که برای کلیسایش به ارمغان گذاشت و هدایت خدای زنده که کلیسای مسیح را مهر تایید و جاودانگی بر آن زد و قدرت کلام مقدس که درستی کلیسای مسیح را تصدیق نموده از میان تمامی این درد و رنج و سیاهی و شرم سربلند و پر افتخار مشعل نجات بخش حیات جاودانی را با دستانی زخمی و زجر دیده در میان تاریکی به همراه داشته و اطراف خود را روشن ساخته است.راه این نور به صبح روشن فرداست ...و امروز در همین لحظه شما را به نزد خود می خواند.به این نور قلب تان را بدهید تا او به شما تمام مهرش را بدهد ،تمام عظمت و بزرگی جلال خدا را بدهد.در آن زمان آنگاه که باران آخر بارید همه با هم در مرغزار ابدیت تا به ابد با خدا در صلح و آرامش جاودانی ،جایی که دیگر نه دردی خواهد بود و نه اشکی ؛خواهیم زیست...گوش کنید!...صدای کوبش در است ...در را باز کنید.طلوع خورشید در انتظار شماست تا با شما پرده های شب را بدرد و با شما بدرخشد.

بندۀ مسیح:حسن گ.