شکست خورده یا پیروزمند؟

نگاهی به سختی های زندگی

نوشتۀ: حسن گل هاشم

دنیای اطراف ما با تمام شور و اشتیاق،انسان را تشویق به پیروزی و موفقیت میکند.از بدست آوردن بالاترین مقام های ممکن در تحصیلات و مدارک عالیه تا دنیای مُد و سلیقه ها و بدنی زیبا و خانه ای مجلل و زیبایی و پوشاکی برازندۀ عصر امروز! در تمام ابعاد دنیا،به آدمی می گوید که تو پیروزی و تو قادر هستی که آن را بدست آوری.این حق تست و تو لایق آن هستی.سوال من از شما این است: پس چرا با تمام این ارتش مشوق کننده به پیروزی و کامیابی،در دل انسان دنیای امروز و چه بسا دیروز گویی شکست لانه کرده و رد پای سنگین خود را هرگز از قلب و روح او بر نمی دارد؟چرا حتی در اوج پیروزی ( از دید معیار این دنیا ) و موفقیت،اخباری شوم از سقوط شخص پیروز پس از مدتی کوتاه و یا شکستی مضاعف و یا موحش به گوش ما می رسد؟گویی تمام آن تاج ها و مدال های پیروزی شبانه و موقتی بوده اند و تصنعی.چرا؟چرا پیروزی در دید معیار این دنیا ،مداوم ،سازنده و پویا ندارد؟چرا این پیروزی همواره آلوده به لگد مال کردن و دسیسه و گاهاً از بین بردن شخص رقیب خاتمه می یابد و بوی توطئه و غیر حلال بودن!از آن به هوا پخش می شود؟

کتابمقدس به تمام این سوالات یک پاسخ مشترک داده است: عدم حضور خدا.چه در مراحل بدست آوردن پیروزی و چه در ماندن با شخص پیروز پس از بدست آوردن آن.از اینرو شکست همواره موذیانه، مهیب،موحش و خرابکارانه تمام سنگینی خود را بر قلب و روح و زندگی شخص وارد می کند.اکنون خود شما می توانید نتایج یکچنین شکستی را بر زندگی انسانهای اطراف خود ببینید.بی شک هر کدام از ما کسی را در اطراف خود می شناسیم که اینگونه در اوج پیروزی و یا در اوج خفت متلاشی شده و محو شده اند.اما چرا پیروزی و شکست؟چرا نه فقط پیروزی؟اصلا چرا باید شکست وجود داشته باشد؟و آیا این دو مقوله بحثی ساخته و پرداخته مذاهب و فلسفه ها هستند و یا اینکه حقیقتا وجود دارند؟پیروزی و شکست در مقابل چه؟پیروزی بدست آوردن چه؟ و شکست از بدست نیاوردن چه؟

بزرگترین عامل شکست

بخواهید باور کنید یا نه،انسان در ابتدای تولد خود شکست خورده بدنیا می آید.اما تلاش می کند تا به پیروزی برسد!

کتابمقدس می گوید:" گناه بوسیلۀ یک انسان به جهان وارد شد و این گناه مرگ را به همراه آورد.در نتیجه،چون همه گناه کردند مرگ همه را در بر گرفت." (رسالۀ رومیان باب 5 آیۀ 12).پولس رسول این نتیجه گیری تکان دهنده را از خود ننوشته است بلکه بر طبق آن حقیقتی که در عالم وجود داشت.بیان نمود.یعنی همانی که داود نوشت:" اینکه در معصیت سرشته شدم و مادرم در گناه به من آبستن گردید."(مزمور 51 آیۀ 5) و کاری که عیسای مسیح می بایست بر روی زمین میکرد گویای همین بود:"...و گناهان بسیاری را بر خود گرفت..."(اشعیاء نبی باب 53 آیۀ 12)

شکست در خلقت خدا وجود نداشت.در خلقت او همه چیز کامل و بی نقص بود.گناه انجام شد،شکست وارد انسان شد.شکست از بزرگترین ثمرات گناه است.انسان در نطفۀ گناه آبستن شد،بنابر این با نطفۀ شکست بدنیا آمد این بسیار منطقی بنظر می رسد!اگر ما پیروزمند بدنیا می آمدیم پس چرا باید تمام تلاش دنیا و فیلسوفان و متفکران علمی بر این باشد که به انسان بگویند که تو پیروزی و باید این پیروزی را بدست آوری؟!شاید از خودتان بپرسید شکست از چه؟شکست از آنچه آدمی می بایست برای بدست آوردن آن بدلیل گناه با رنج و زحمت بدست آورد.(یعنی مجددا خود شکست) در حقیقت سختی نیز در روز خلقت عالم در طرح و برنامۀ خدا نبود. آرامش و صلح بود.تلاش بود اما بدون "عرق جبین".کار کردن بود اما بدون تلاش برای فراهم کردن و اضطراب آن،چرا که خدا وجود داشت و او فراهم کننده بود،پس انسان نباید نگران می بود.نگران بدست نیاوردن یعنی نگران شکست.اما به محض انجام گناه،دلشوره و سختی و فرسایش عمر در این خلال وارد زندگی انسان گردید.و تمام این عوامل به انسان شکست خوردۀ بدنیا آمده از نطفۀ گناه شکستی دیگر افزود.آیا می گویم در واقع انسان شکست خوردۀ تلاش می کند تا پیروزی ابتدایی خود را بدست آورد؟صدر صد!پس تمام انسانها شکست خورده بدنیا می آیند،اما قادر هستند پیروزمند از این دنیا بروند.اما چگونه،چگونه یک چنین پیروزی عظیمی موثر و دست یافتنی و مهمتر از همه ماندگار است؟

بزرگترین عامل پیروزی

حقیقت این است که عیسای مسیح برای همین دلیل وارد زمین شد تا اینچنین پیروزی ناممکنی را برای ما حاصل گرداند.او برای بدست آوردن این پیروزی برای ما موعظه نکرد،مانند رهبران مذهبی دین یهود.برای ما فلسفه ها را بررسی ننمود،مانند فیلسوفان یونان و روم باستان.برای ما از اصل و نسب خود نبالید و فخرش را نصیب خود نکرد،مانند متمدنین پارسی.او برای بدست آوردن این پیروزی از بطن شکست،برای ما شکست شد.یعنی برای ما گناه شد.هر چند هرگز گناه نکرد اما " از گناهکاران محسوب گردید "یعنی از شکست خورده گان.چون او بنابه میل خود مدتی شکست خورده شد،درد و افسوس شکست خورده گان را بر خود گرفت،و چون آنان افسوس بدست آوردن پیروزی را به دل گرفت.برای آن دعا کرد.برای آن وسوسه شد اما اسیر آن نشد.و در نهایت جام تلخ شکست را تا به آخر نوشید.از دید دنیا او یک شکست خورده بود.اما از دید خدا او یک پیروزمند الهی.که پس از بدست آوردن آن،آن را نصیب تمام آنانی نمود که اعتماد و اطمینان خود را تنها بر او نهاده و قلب خود را به او می دهند." زیرا که او گناهان ایشان را بر خویشتن حمل نمود.بنابر این او را در میان بزرگان نصیب خواهم داد و غنیمت را با زور آوران تقسیم خواهد نمود."(اشعیاء نبی باب 53 آیۀ 11 و 12).غنیمت را چه کسی می گیرد؟شخص پیروز.پیروزی مسیح چگونه حاصل گردید؟پس از قیام پرشکوه او از مرگ و نابودی گناه و کشیدن نیش مرگ.یعنی نیش شکست.به همین دلیل است که خود عیسای مسیح به شاگردان بهت زدۀ خود از بدست آوردن چنین پیروزی غریبی فرمود:" من به شما قدرت داده ام که مارها و عقرب ها و تمامی قوای دشمن را زیر پا لگد مال نمائید و هرگز هیچ چیز به شما صدمه ای نخواهد رسانید."(انجیل لوقا باب 10 آیۀ 19).به همین دلیل پولس رسول که چنین پیروزی عظیمی را در مسیح تجربه نموده می گوید:" من بوسیلۀ مسیح که مرا تقویت میکند،به انجام هر کاری قادر هستم."(رسالۀ فیلیپیان باب 4 آیۀ 13)

اما این پیروزی کی نصیب ما شده است؟و چگونه؟آیا ما سهمی در پدید آمدن این پیروزی داشته ایم؟کتابمقدس می گوید. پیروزی در مسیح از ابتدای آفرینش برای آنانی که به او ایمان خواهند آورد تضمین و مهر شده است." ما را قبل از آفرینش دنیا در مسیح برگزید تا در پیشگاه او مقدس و بی عیب باشیم."(رسالۀ افسسیان باب 1 آیۀ 4).یعنی پیروزمند.پس همان زمان که انسان گناه کرد و شکست را به خود را داد،درست در همان زمان پیروزی در عیسای مسیح مهیا شده بوده است.چرا؟به چه دلیل؟پولس پاسخ می دهد:" بسبب محبت خود و بر حسب صلاحدید ارادۀ خویش "یعنی من هیچ نقشی در پدید آمدن این پیروزی نداشته ام؟بله،هیچ نقشی.اینجاست که فیض خدا مطرح میگردد و استوار می ایستد:" زیرا بسبب فیض خداست که شما از راه ایمان نجات یافته اید و این کار شما نیست بلکه بخشش خداست."(افسسیان باب 2 آیۀ 8) اگر بخواهم از این پیروزی که توسط فیض خدا بدست می آید بیشتر بگویم.اضافه خواهم نمود که،عیسای مسیح فرمود:" ای پدر آرزو دارم کسانی که به من بخشیده ای در جائیکه من هستم با من باشند تا جلالی را که تو بر اثر محبت خود پیش از آغاز جهان به من دادی ببینند."(انجیل یوحنا باب 17 آیۀ 24).من چگونه میتوانم با مسیح در جلال او در آینده(پس از مرگ)شریک شوم اگر(قبل از مرگ) با او شریک نباشم؟!من چگونه میتوانم جلال مسیح را در آینده(پس از مرگ)تصور کنم اگر اکنون (قبل از مرگ) جلال او را در زندگی خود ندیده باشم؟اینجاست که این فرمایش تحقق می یابد:" به خدا توکل نمائید و به من نیز ایمان داشته باشید."(انجیل یوحنا باب 14 آیۀ 1) اگر این توکل و این ایمان در قلب ما بوجود آید،تازه در آن زمان است که تمامی شراکت در جلال و بودن با مسیح در آنجایی که او هست معنا می دهد.چون اینجا(قبل از مرگ)با او بودم و تمام اعتمادم را به او داده و پیروزی را تصاحب نمودم.(پس از مرگ)نیز با او خواهم بود و در جلالش شریک خواهم شد.در جلال آن پیروزی عظیم.پس اگر امروز با او هستم و در او،هر چه او دارد از آن من است.آن قدرت عظیم برای حفظ پیروزی ای که او با خون خود برای من بدست آورده و من برای آن هیچ زحمتی نکشیده بودم.آن قدرت عظیمی که کتابمقدس از آن سخن می گوید:

" و به عظمت بی قیاس قدرت او که در ما ایمانداران در کار است پی ببرید.این همان قدرت عظیمی است.که...مافوق هر سلطه و اقتدار و قدرت و پادشاهی و هر مقام دیگر که بتوان ذکر کرد نه تنها در این دنیا بلکه در آینده نیز "

(رسالۀ افسسیان باب 1 آیات 19 تا 21)

شکست یا پیروزی؟

شاید بگویید تمام این وعده ها تنها یک تصور است و غیر قابل دست یافتنی.و تنها به درد موعظه های آتشین می خورد!خدا کجاست وقتی در درد از دست دادن عزیزی میسوزیم؟خدا کجاست وقتی بیماری مهلکی تمام وجود مان را تسخیر کرده و مرگ را به پیش روی مان می آورد؟خدا کجاست وقتی دیگر امیدی به زندگی نداریم و می خواهیم جانمان را با دستان خودمان بگیریم؟خدا کجاست تا پاهای مان را استوار سازد آن هنگام که به سوی وسوسۀ موحشی می رویم و دست به قتل، تجاوز،سرقت،و...می زنیم؟خدا کجاست آن هنگام که گویی شکست را به حلقوم ما وارد می کنند و ناچاریم که آن را هضم کنیم؟

اما دوست عزیز!سوال من از شما و خودم این است که ما کجا بودیم وقتی جوان سی و سالۀ بیگناهی توهین و خوار شد اما پاسخی نداد؟ما کجا بودیم وقتی این جوان از خانه و شهر خود طرد شد؟ما کجا بودیم زمانی که تنش به ضرب شلاق های وحشی لهیده شد و آب دهان کثیف ریاکاران مذهبی بر صورت رنجور او افتاد؟ما کجا بودیم وقتی او بر بالای صلیب به مدت شش ساعت در موحش ترین و درد آلود ترین ثانیه ها بود؟ ما کجا بودیم آنگاه که پدر نتوانست حتی به چهرۀ تنها فرزند محبوبش که گناه و شکست دنیا را بر خود گرفته و آنچنان کریه شده بود که نتوانست به او نگاه کند؟ ما کجا بودیم آنگاه که پسر با ناله پدر را طلبید و پدر نبود:" ایلی ایلی لما سبقتنی!"؟ما کجا بودیم وقتی تمام طول شب همین جوان در دنیای مرده گان در بین فشار و عذاب الهی ِ مرگ برای پیروزی ما،و نهراسیدن ما از مرگ،با شیطان و تمامی فرشتگان مرگ به نبرد در آمد؟ قبل از آنکه تمام آن دردهای موحش برای ما در زندگی ما پیش بیاید،قبل از آنکه نطفۀ ما بسته شود و چشمانمان را به جهانی باز کنیم که هرگز شایستۀ آن نبودیم که باشیم،خدا در درد آورترین و موحش ترین طرح الهی خود تنها فرزند یگانۀ خود را برای من و تو قربانی کرده بود.قبل از اینکه من و تو به درد و شکست متولد شویم،خدا برای من و تو درد کشیده و شکسته شده بود.تا پیروزی را نصیب ما سازد که نه لیاقت داشتن آن را داشتیم و نه توانا به رسیدن به آن.

اکنون من و تو باید از خودمان بپرسیم ما الان کجاییم؟در شکست یا در پیروزی؟در تاریکی یا در نور؟در بن بست یا در راه؟

می دانید مشکل کجاست؟مشکل زمانی آغاز میگردد که باور ما این است که ما باید این پیروزی را بدست آوریم.نه! پیروزی داده شده است؛ما باید فقط آن را حفظ نماییم.حتی برای این حفظ نیز خدا تدارک دیده است:" من بوسیلۀ مسیح که مرا تقویت میکند،به انجام هر کاری قادر هستم." (رسالۀ فیلیپیان باب 4 آیۀ 13).پس مشکل کجاست؟پیروزی داده شده،قدرت حفظ آن نیز داده شده،پس چرا هنوز شکست می خوریم و در شکست زندگی میکنیم؟می دانید تفاوت بین انسان شکست خورده و انسان پیروزمند در چیست؟تفاوت آنها تنها در یک چیز است: شخص پیروزمند، پیروزی را قبلا دیده و خود را پیروزمند؛و شخص شکست خورده، شکست را قبلا جدیده و خود را شکست خورده.

اجازه بدهید تا برای درک این مفهوم با هم به یکی از صدها مثال کتابمقدس در این مورد اشاره کنیم:

(لطفا با من به سومین کتاب موسی بنام " اعداد "باب 13 و 14 مراجعه کرده و همچنین کتاب " تثنیه " آخرین کتاب موسی باب 1 ایات 19 تا 23)

موسی بنا به خواست خدا قوم اسرائیل را از مصر برای رسیدن به سرزمین موعود و وعده داده شدۀ خدا بیرون آورده بود.کتابمقدس می گوید آنها در سفر خود به این سرزمین به جایی رسیدند بنام قادش در سرزمین فاران (جنوبی ترین نقطۀ اسرائیل امروزی).اینجا موسی با هدایت خدا و مشورت(تثنیه باب 1 ایۀ 22) قوم،دوازده رهبر از دوازده قبیلۀ اسرائیل را برای شناسایی چنین سرزمینی بعنوان جاسوسانی چند انتخاب کرده و آنان را به یک سفر 40 روزه با مسافت رفت و برگشت تقریبا 260 کیلومتری روانه ساخت.آنچه موسی به این دوازده مرد گفت این بود که: سرزمین موعود را بررسی کرده،از انسانهای آن،محصول آن و شرایط آن و برای قوم گزارش بیاورند.( اعداد باب 13 ایات 17 تا 20).این دوازده نفر پس از پایان سفر با گزارش خود بر میگردند.اولین جمله ای که آنها دربارۀ این سرزمین می گویند این است:" بدرستی که به شیر و شهد جاری ست."(اعداد 13 آیۀ 27).جمله ای که از یک واقعیت سخن میگفت:از یک پیروزی تماما مهیا شده برای قوم. پیروزی ای که صدها سال قبل از اینکه نطفۀ این جماعت بسته شده باشد توسط خدا به ابراهیم و اسحاق و یعقوب داده شده و تضمین کرده شده بود.هم به ابراهیم:" به ذریت تو این زمین را می بخشم."( کتاب پیدایش باب 12 آیۀ 7).و هم به موسی:" و ایشان را از آن زمین (مصر) به زمین نیکو و وسیع برآورم.به زمینی که به شیر و شهد جاری ست."( از کتاب خروج باب 3 ایۀ 8).جاسوسان در واقع همان وعدۀ خدا و آن پیروزی داده شدۀ خدا را تایید میکنند.تنها کاری که باید آنان انجام می دادند به آن سرزمین وارد شده و ان را تصاحب نمایند.چرا که این پیروزی مال آنان نبود که اکنون می بایست آن را به چنگ آورند.این پیروزی به آنان داده شده بود،آنها تنها باید آن را تصاحب میکردند.اما از آنجایی که آنها در خود شکست را دیده و نه پیروزی،پس گزارش خود را به دلسردی و ناامیدی و یاس آلوده ساختند." لیکن مردمانی که در زمین ساکنند زور آورند " و افزودند:" ما نمی توانیم " و "ایشان از ما قوی ترند " و " ساکنان خود را می خورند " و " مردان بلند قد بودند " و " جباران ...را دیدیم " و " اولاد جباران اند " این مردان اسرائیلی چنان شکست و ناتوانی را در خود مهیب و ترسناک باور کردند که در پایان گزارش خود گفتند:" ما در نظر خود مثل ملخ بودیم و همچنین در نظر ایشان می نمودیم."(اعداد باب 13 ایات 31 تا 33) آنها زمانی خود را ملخی بیش تصور کردند که شکست را پذیرفتند و پیروزی را دوردست؛آنها زمانی خود را ملخ دیدند که به خود و توانایی خود باور نداشتند.آنها چنان در ناتوانی و ترس خود فرو رفتند که حتی گامی بسوی تصاحب و گرفتن پیروزی داده شده برنداشتند.و حرکت هرگز انجام نشد.پیروزی هرگز کسب نشد.و قوم به مدت چهل سال در بیابان سرگردان گشت.تمام آن مردم شکست خورده هرگز طعم سرزمین موعود و پیروزی وعده شده را نچشیدند.و همۀ آنها در بیابان هلاک گشتند.به غیر از دو نفر.

در خلال تمام این صداهای ترسان و مغلوب شده،در میان آن دوازده نفر،تنها دو نفر صدای خود را بلند کرده و پیروزی و تصاحب آن را تنها در چند قدمی خود دیدند.درست جایی که تمامی آن ده نفر با ترس و لرز از قدرت و ترس از ساکنین سرزمین موعود ناله می کردند و دل قوم را می لرزاندند،درست جایی که آنان گفتند:" مردمانی که در زمین ساکنند زور آورند و شهرهایشان حصار دار و بسیار عظیم است. "(اعداد باب 13 آیۀ 28) کالیب جوانی از طایفۀ یهودا آنان را خاموش کرد و گفت:" فی الفور برویم و آن را در تصرف آریم زیرا که میتوانیم بر آن غالب شویم."(اعداد باب 13 آیۀ 30).مگر کالیب و بعدا یوشع چه چیز را دیده بودند که آن ده نفر دیگر ندیده بودند؟آنها در ادامه سخنان خود به قوم به این سوال پاسخ می دهند:" زمینی که برای جاسوسی آن از آن عبور نمودیم زمین بسیار بسیار خوبیست.اگر خداوند از ما راضی است ما را به این زمین آورده آن را به ما خواهد بخشید.زمینی که به شیر و شهد جاری ست.زنهار از خداوند متمرد مشوید و از اهل زمین ترسان مباشید.زیرا که ایشان خوراک ما هستند.سایۀ ایشان از ایشان گذشته است و خداوند با ماست از ایشان مترسید."(کتاب اعداد باب 14 ایات 7 تا 9).آنها به قوم می گویند که:آنها با پای خود و دلخواه به این سرزمین نیامده اند،بلکه خدا آنان را به آنجا آورده است.پس اگر خدا آنان را به آنجا آورده،خود خدا این سرزمین را به آنان خواهد داد.مانند این است که،شما مهمانی به منزل خود دعوت کنید،بعد در را به رویش ببندید!یا غذا برایش نیاورید!اما.دقت کنید به تعداد دفعاتی که این دو نفر خدا را و قدرت خدا و پیروزی خدا را به قوم ترسیده و شکست را پذیرفته تاکید کرده و برای آن حتی

" رخت خود را دریدند ".آنها خوش باور نبودند!تخیلی هم نبودند!نادان هم نبودند!آنها با آن ده نفر دیگر به آن سرزمین رفته و هر چه آن ده نفر دیده این دو نیز دیده بودند.پس چرا از میان این دوازده تنها دو نفر باید این گزارش مثبت و مژدۀ این پیروزی را بیاورند؟زیرا تنها این دو نفر بودند که خدا را جلوتر از خود در آن سرزمین دیده بودند.زیرا تنها این دو نفر درک کرده بودند که این سرزمین قبلا به آنها داده شده بوده است.آنها تنها باید به آن پا می گذاشتند.این همانی بود که خود موسی یکبار به قوم در کنار دریای سرخ گفته بود:" مترسید و بایستید و نجات خداوند را ببینید که امروز برای شما خواهد کرد زیرا مصریان را که امروز دیدید تا به ابد دیگر نخواهید دید.خداوند برای شما جنگ خواهد کرد و شما خاموش باشید." (کتاب خروج باب 14 آیۀ 13 و 14)و همین باور و یقین در داود دوازده ساله بود وقتی با غول فلسطینی روبرو شد:" داود به فلسطینی گفت تو با شمشیر و نیزه و مزراق نزد من می آیی اما من به اسم یهوه صبایوت خدای لشکرهای اسرائیل که او را به ننگ آورده ای نزد تو می آیم.و خداوند امروز ترا بدست من تسلیم خواهد کرد."(کتاب اول سموئیل باب 17 آیۀ 45 و 46).

چرا باید این همه تفاوت بین این دو گروه مردم باشد؟مردمی که در شکست و باور آن زندگی کرده و همواره ناامید و پر هراس و مضطرب زندگی میکنند و افرادی دیگر که از شکست و زیستن در آن بیزار هستند و پیروزی و تصاحب آن و زیستن در آن را با تمام دل و وجود خود از خدا می طلبند؟تفاوت این دو در چیست؟

میتوان تفاوت دو فرد پذیرندۀ شکست و پذیرندۀ پیروزی را در چند مورد دید:

1- وقتی فرد شکست خورده،ضعف و ناتوانی خود و قدرت ناملایمتی ها را می بیند؛شخص پیروز خدا را می بیند و قدرت او را در خود.

2- وقتی فرد شکست خورده قدرت و فشار سختی ها را می بیند؛ شخص پیروز،قدرت درون خود و ایمان خود را.

3- وقتی فرد شکست خورده خود را در برابر سختی ها و فشار آن تنها دیده و خود را مانند ملخی دیده و سختی را مانند غولی؛شخص پیروزمند خود را با خدا دیده و شاخ این غول را میشکند.

4- و وقتی فرد شکست خورده از دیدن سختی ها مینالد و ناامید است؛شخص پیروزمند شیپور پیشروی را به سوی سختی ها می زند.شیپوری بسوی فتح پیروزی

5- وقتی فرد شکست خورده،پیروزی را ندیده و ناامید گشته و ترسان می گردد،شخص پیروزمند پیروزی را از دور استشمام کرده و بسوی آن می رود!

نتیجه گیری

ایماندار به مسیح با ایمان به مسیح پیروزی ایی را تصاحب میکند که نه برای آن تلاش نموده و نه برای حفظ آن میتواند تلاشی نماید.او با قبول مسیح و زیستن روزانه در روح و تعالیم استاد و نجات دهندۀ خود که این پیروزی را به قیمت عذاب و شکنجه و مرگ خود برای او حاصل نموده همواره پیروزمندانه به رغم تمامی ضعف ها و ناملایمتی ها پیش می رود.او از هر شکستی درسی تازه گرفته بر می خیزد و دوباره بسوی پیروزی گام بر میدارد.:" تا معلوم گردد که آن قدرت بزرگ از ما نیست بلکه از آن خداست.از هر طرف تحت فشاریم...ولی خُرد نمی شویم...دچار تردید نمی شویم...تسلیم ناامیدی نمی گردیم...نابود نمی شویم "( از رسالۀ دوم قرنتیان باب 4 ایات 7 تا 9).این چنین شخصی دیگر هرگز یک شکست خورده نیست.بلکه یک پیروزمند است.او هرگز به خود و توانایی خود در این راه نمی بالد.او از فیض نجات یافته،در فیض رشد کرده و در فیض تنفس میکند.و در فیض میمیرد.

ایماندار به مسیح هرچند شاید پیروزی را در برابر چشمان خود ندیده و آن را لمس ننماید،اما همواره بسوی آن پیروزمند گام بر میدارد.او آن پیروزی را با تمام وجود خود با پوست و گوشت و استخوان خود لمس مینماید.و سرشار از بودن آن؛حال چه به آن برسد و چه به آن نرسد دلسرد و نامید نمی گردد.زیرا می داند او نه به پیروزی در این دنیا بلکه به پیروزی نهایی چشم دوخته و بسوی آن می رود.چه زیبا نوشت پولس رسول:" من در مسابقه نهایت کوشش خود را نموده ام و دور خود را تمام کرده ام و ایمانم را حفظ کرده ام.اکنون تاج پیروزی در انتظار من است."(از نامۀ دوم به تیموتائوس باب 4 آیۀ 7 و 8)

دوست عزیز!میخواهم در پایان این فرصت را به شما بدهم که به یک چنین پیروزی دل ببندید و ایمان بیاورید.تصاحب این پیروزی در نوک لبهای شماست و برای آن نه باید به آسمان بروید و نه به زیر زمین و نه به مکان مقدس و نه کار مقدس انجام بدهید.آن بر نوک لبهای شماست.کافیست فقط به عیسای مسیح قلبا ایمان آورید و مرگ و قیام او را از مرگ از آن خود بدانید.و آن را با لب هایتان در حضور شاهدینی چند اعتراف نمایید.پیروزی و پیروزمند زیستن به شما داده شده،حتی قبل از اینکه شما بدنیا نیامده بودید.اجازه ندهید تا ادیان و مذاهب پدری شما،شما را به تکه نانی خشک و زهدی ریاکارانه و شکستی موحش و تاریک قانع کرده و زندانی کنند.شما فرزند خدایی هستید که قبل از اینکه نطفۀ شما بسته شود شما را در مسیح پیروزمند ساخته است.این پیروزی را قبول کن و به قلب خود بپذیر.

کافی ست که قلبا دعا کنی:

" خدایا من گناهکارم.ایمان دارم که عیسای مسیح برای گناهان من بر صلیب مُرد.دفن شد و روز سوم قیام فرمود و امروز زنده است.او را هم اکنون به قلب خود می پذیرم و از او می خواهم که به قلب من بیاید و مرا از آن خود کند و او پادشاه من گردد.آمین "

بنا به وعدۀ الهی خدا،نه من و نه کشیش دیگری،شما امروز حیات جاودان را دریافت نموده اید.آن پیروزی عظیم امروز مال شماست.به امید آن روز برای شما و خانوادۀ شما.